1948-1949. ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ. ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ.
27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1948. ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΟΗΕ.
Αρχομένου του 1948 το ΚΚΕ μετά τη συγκρότηση στις 23 Δεκεμβρίου 1947 <<Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης>>, της γνωστής κυβέρνησης του βουνού, πρόσθεσε στην εγκληματική ένοπλη ανταρσία του ένα καινούριο όπλο από τη φαρέτρα του με πρωταγωνιστή τα αθώα παιδιά. Το παιδομάζωμα, ένα έγκλημα της ανθρωπότητας, κατά της Ελληνικής φυλής. Μια γενοκτονία που παρέπεμπε σε εποχές της Τουρκοκρατίας.
Η Ελληνική Κυβέρνηση στις 27 Φεβρουαρίου 1948 κατέθεσε προσφυγή στην Ειδική Επιτροπή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τα Βαλκάνια, με την οποία κατήγγειλε: <<Ότι Ελληνόπουλα μετακινούνται διά της βίας από τους αντάρτες πέρα από τα σύνορα, στην Αλβανία, στην Γιουγκοσλαβία και στην Βουλγαρία, καθώς και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κρατούνται στις χώρες αυτές...Πράκτορες του <<Στρατηγού>> Μάρκου έχουν αρχίσει απογραφή παιδιών, ηλικίας 3-14 ετών από τη Βόρεια Ελλάδα.>>
Οι στόχοι αυτών των ενεργειών ήταν να:
1. Τρομοκρατήσουν τις Ελληνικές οικογένειες, ώστε να βοηθήσουν τους αντάρτες.
2. Εκπαιδεύσουν τα παιδιά με την κομουνιστική ιδεολογία.
3. Καταστρέψουν την Ελληνική φυλή, αποξενώνοντας τα Ελληνόπουλα.
4. Αποδιοργανώσουν τη γεωργική παραγωγή, εξαναγκάζοντας τις οικογένειες να φύγουν από την ύπαιθρο προς τις πόλεις για να προστατεύσουν τα παιδιά τους.
Στο τέλος της προσφυγής τονίζονταν ότι το σχέδιο και η εκτέλεσή του συνιστούσαν το έγκλημα της γενοκτονίας.
Ο παράνομος Ραδιοφωνικός Σταθμός <<Ελεύθερη Ελλάδα>> και ο παράνομος τύπος του ΚΚΕ δεν άργησαν να επιβεβαιώσουν την είδηση. Έτσι ανακοινώθηκε η μεταφορά παιδιών από τις περιοχές των Νομών Καστοριάς και Φλώρινας προς τις Βόρειες γειτονικές χώρες και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Εκτός των <<ανθρωπιστικών λόγων>> επιβεβαιωνόταν και η πληροφορία ότι με το μέτρο αυτό οι γονείς θα μπορούσαν απερίσπαστα και απρόσκοπτα να συμμετάσχουν στον αγώνα κατά του <<μοναρχοφασισμού>>. Κανένας όμως δεν παραγνώριζε ότι το ΚΚΕ ανάγκαζε τους γονείς των εκπατρισμένων παιδιών να αγωνισθούν στις τάξεις του <<Δημοκρατικού Στρατού>> για να τα σώσουν.
Η προσφυγή της Ελληνικής Κυβέρνησης αποτέλεσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας και στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών πεδίο πολιτικής σύγκρουσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης. Συντάχθηκαν εκθέσεις από Επιτροπές και εκδόθηκαν ψηφίσματα και αποφάσεις από τα όργανα του ΟΗΕ για τον επαναπατρισμό των παιδιών χωρίς αποτέλεσμα, λόγω της σθεναρής αρνητικής στάσης της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της. Ακόμα και η εμπλοκή του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού ελάχιστα απέδωσε, λόγω της αρνητικής στάσης των κομουνιστικών κρατών της Ανατολικής Ευρώπης για συνεργασία. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με απόφασή της αργότερα στις 17 Δεκεμβρίου 1952 εξέφραζε τη λύπη της για την άρνηση των κομουνιστικών χωρών να εφαρμόσουν τα εκδοθέντα ψηφίσματα και αποφάσεις της, διέλυσε την Επιτροπή, που είχε επιφορτισθεί μ΄ αυτό το έργο, και παρακάλεσε τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό και Ερυθρά Ημισέληνο να συνεχίσουν μόνοι τους τις προσπάθειες επιστροφής των παιδιών. Αυτός ήταν και ο λόγος που η Ελλάδα από το 1952 έπαυσε να ανακινεί το θέμα.
Ο Γεώργιος Μανούκας διορισθείς από το ΚΚΕ Γενικός Επιθεωρητής του παιδομαζώματος υποστήριξε ότι το σχέδιο προέβλεπε μετακίνηση 50.000 παιδιών. Κατά τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό ο αριθμός των μετακινηθέντων παιδιών στις κομουνιστικές Ευρωπαϊκές χώρες υπερέβη τις 28.000 παιδιά, αριθμός με τον οποίο συμφωνούν και στελέχη του ΚΚΕ.
Μετά την προσφυγή της Ελλάδας στον ΟΗΕ ξεσηκώθηκε παλλαϊκή αντίδραση στο εσωτερικό της χώρας. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός απηύθυνε έκκληση προς τον ΟΗΕ, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και στη Βαλκανική Επιτροπή του ΟΗΕ για την επιστροφή των απαχθέντων Ελληνόπουλων. Αλλά και ο Πάπας με επιστολή του προς τις ΗΠΑ ζήτησε τον άμεσο επαναπατρισμό των παιδιών, διαθέτοντας το ποσό των 20.000.000 δραχμών. Ψηφίσματα διαμαρτυρίας Οργανώσεων, Συλλόγων και Συνδέσμων δημοσιεύονταν καθημερινά τόσο στον Ελληνικό τύπο, όσο και στο διεθνή. Αλλά και επίσημοι φορείς του κράτους, όπως το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, είχαν εκδώσει ψηφίσματα διαμαρτυρίας.
Το Υπουργείο Πρόνοιας το 1948 αποφάσισε την απομάκρυνση των παιδιών ηλικίας 3 έως 14 ετών με τη σύμφωνη γνώμη των γονέων τους από τις απειλούμενες περιοχές της χώρας. Λειτούργησαν σε συνεργασία των εμπλεκομένων Υπουργείων 58 εστίες παιδιών, οι γνωστές Παιδοπόλεις ή Παιδουπόλεις. Τη δημοκρατική αυτή ενέργεια της πολιτείας η προπαγάνδα του ΚΚΕ ονόμασε <<παιδοφύλαγμα>>.
Ο Γενικός Επιθεωρητής του παιδομαζώματος Γεώργιος Μανούκας στο βιβλίο του <<Παιδομάζωμα. Το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της φυλής>> έγραψε:
<<Ο λαός των παραμεθορίων περιοχών, όπου κυρίως έλαβε χώραν το παιδομάζωμα, ας ενθυμηθή τις τραγικές ημέρες και νύχτες, όταν αρπάχτηκαν τα παιδιά. Είναι ο μόνος αψευδής μάρτυς να διαβεβαιώση αν αρπάχτηκαν τα παιδιά τους με τη βία, πότε την ημέρα και πότε τη νύχτα, με επιδρομές και επιχειρήσεις. Ο ίδιος θα κρίνη το θράσος των συμμοριτών, οι οποίοι διαβεβαίωναν, διά να παραπλανήσουν τη διεθνή κοινήν γνώμην και να συγκαλύψουν το έγκλημά τους, ότι δήθεν ούτε ένα παιδί δεν ανηρπάγη με τη βία!
Ας ενθυμηθούν οι γονείς εκείνοι που ευρίσκοντο στον στρατό ή μακριά των οικογενειών τους λόγω της εργασίας τους, όταν εγένετο το παιδομάζωμα. Ποίοι απ΄ αυτούς έδωσαν την συγκατάθεσιν να αρπαγούν τα παιδιά τους; Είναι γνωστό ότι όχι μόνο δεν συγκατετέθησαν, αλλά ούτε εγνώριζαν, ούτε εφαντάζοντο ότι θα ευρίσκοντο άνθρωποι να κλέψουν τα παιδιά τους. Και παρετηρήθη το τραγικόν φαινόμενον ότι πάρα πολλοί γονείς εξ αυτών έμαθαν την αρπαγήν των παιδιών τους ύστερα από ένα ή δύο χρόνια, όταν επέστρεψαν στα σπίτια τους.>>
Και αυτή η Εθνική μας τραγουδίστρια Σοφία Βέμπο τραγούδησε <<Τα παιδιά μας που τ΄ άρπαξαν>>, που σε πεζό λόγο έχει ως εξής:
<<Το τραγούδι αυτό το απλό, το πικρό το λυπημένο,
στα παιδιά μας είναι αφιερωμένο,
που τ΄άρπαξαν καποια μαύρη νύχτα οι Σλάβοι,
στα παιδιά μας που δεν γίναν και ούτε θα γίνουν σκλάβοι.
Εσείς που μπήκανε και σας αρπάξανε μια μαύρη μέρα,
που να΄στε τώρα, που να΄στε τώρα;
Εσείς που οι μάνες σας σάς νανουρίζανε με παραμύθια,
που να΄στε αλήθεια, που να΄στε αλήθεια;
Εσείς που τρέχετε τώρα ξυπόλυτα, γυμνά, μονάχα,
εσείς που μείνατε χωρίς χαμόγελο, που να΄στε τάχα;
Εσείς που φύγατε και μαύρα εφόρεσε όλη η χώρα,
που να΄στε τώρα, που να΄στε τώρα;
Σας περιμένουμε νύχτα και μέρα,
που μείνατε χωρίς μητέρα
κι η Ελλαδούλα μας η πονεμένη,
νύχτα και μέρα σας περιμένει.
Και το φωνάζουμε πως τα Ελληνόπουλα, που αργοπεθαίνουν,
Έλληνες είναι, κι Έλληνες θα μείνουν!!!>>
ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Πολλά αιματηρά και ειδεχθή τα εγκλήματα του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια του συμμοριτοπολέμου σε στρατιωτικούς και αθώους αμάχους στην Πατρίδα μας, ακόμη και κατά ανηλίκων. Όμως τα εγκλήματα της βίαιης στρατολόγησης ανήλικων κοριτσιών και αγοριών, που ανεκπαίδευτα τα προωθούσαν στην πρώτη γραμμή και σκοτώνονταν, και της αρπαγής ανήλικων παιδιών, το γνωστό Παιδομάζωμα, παρά την άρνηση των γονέων τους στις περισσότερες περιπτώσεις, μια ενέργεια που παρέπεμπε στον γεννιτσαρισμό επί Τουρκοκρατίας, δεν είχαν προηγούμενο. Αυτό ήταν το κόμμα της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Κοινωνικής Ισότητας.
ΠΗΓΕΣ.
1. Το παιδομάζωμα. Το μεγάλο έγκλημα κατά της φυλής του Γεωργίου Μανούκα.
2. Φωτιά και τσεκούρι του Ευάγγελου Αβέρωφ Τοσίτσα.
3. Μνήμες Πολέμου 1897-1974 της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού.
Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Πατιαλιάκας.
