ΙΣΤΟΡΙΑ

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2015

Πρόσφατα άρθρα

Ετικέτες

To μυστικό των τραπεζών πίσω από την ελληνική τραγωδία

29 Ιουνίου της Maria Lucia Fattorelli

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα τεράστιο πρόβλημα χρέους και μια ανθρωπιστική κρίση. Η σημερινή κατάσταση είναι πολλάκις χειρότερη από ό,τι ήταν το 2010, όταν η Τρόικα –το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ– επέβαλλαν το λεγόμενο «σχέδιο διάσωσης», με δικαιολογία την ανάγκη στήριξης της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα, το σχέδιο αυτό υπήρξε απόλυτα καταστροφικό για την Ελλάδα, η οποία δεν είχε κανένα όφελος από τις περίεργες ειδικές συμφωνίες χρέους που τέθηκαν έκτοτε σε εφαρμογή.

Εκείνο για το οποίο σχεδόν κανείς δεν μιλάει είναι ότι ένα άλλο επιτυχημένο σχέδιο διάσωσης είχε όντως πραγματοποιηθεί εκείνο ακριβώς το διάστημα, το 2010, όχι όμως προς όφελος της Ελλάδας αλλά των ιδιωτικών τραπεζών. Πίσω από την ελληνική κρίση υπάρχει ένα τεράστιο παράνομο σχέδιο διάσωσης για τις ιδιωτικές τράπεζες. Και ο τρόπος που εφαρμόζεται αυτό αντιπροσωπεύει έναν τεράστιο κίνδυνο για την Ευρώπη.
Μετά από πέντε χρόνια, οι τράπεζες έχουν πάρει όλα όσα ήθελαν. H Ελλάδα αντίθετα, έχει εισχωρήσει σε μια πραγματική τραγωδία: το πρόβλημα του χρέους έχει γίνει βαθύτερο, η χώρα έχασε κρατικά περιουσιακά στοιχεία μιας και η διαδικασία ιδιωτικοποίησης επιταχύνθηκε, ενώ η οικονομία της συρρικνώθηκε σημαντικά. Πάνω απ’όλα, υπήρξε ένα ανυπολόγιστo κοινωνικό κόστος που αντιπροσωπεύεται από τις ζωές χιλιάδων απελπισμένων ανθρώπων που είδαν τα προς το ζην και τα όνειρά τους να χτυπιούνται από τα αυστηρά μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από το 2010. Yγεία, εκπαίδευση, εργασία, πρόνοια, συντάξεις, μισθοί και όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές υπηρεσίες έχουν δεχθεί καταστροφικές συνέπειες.
Η ανακατανομή του Ελληνικού κρατικού προϋπολογισμού δείχνει ότι τα έξοδα του χρέους υπερισχύουν όλων των άλλων κρατικών εξόδων. Στην πραγματικότητα, τα δάνεια, οι λοιπές υποχρεώσεις του χρέους, οι τόκοι και τα λοιπά έξοδα καλύπτουν το 56% του προϋπολογισμού:

Τον Μάιο του 2010, την ίδια στιγμή που η προσοχή όλων ήταν στραμμένη στις άφθονες ανακοινώσεις σχετικά με την παρέμβαση της Τρόικας στην Ελλάδα, με το ιδιότυπο σχέδιο «διάσωσής» της, ένα άλλο αποτελεσματικό σχέδιο διάσωσης και μια σειρά παράνομων μέτρων για τη διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών βρισκόταν επίσης υπό διαδικασία έγκρισης, στην οποία όμως δεν δόθηκε καμία δημοσιότητα.

Με μια κίνηση, υπό τη δικαιολογία της ανάγκης «να διατηρηθεί η χρηματοοικονομική σταθερότητα στην Ευρώπη», ελήφθησαν παράνομα μέτρα τον Μάιο του 2010, προκειμένου να δημιουργηθούν τα εργαλεία που θα επέτρεπαν στις ιδιωτικές τράπεζες να απαλλαγούν από την επικίνδυνη «φούσκα», δηλαδή, τη μεγάλη ποσότητα τοξικών περιουσιακών στοιχείων –κυρίως άυλα και μη εμπορεύσιμα περιουσιακά στοιχεία– με τα οποία ήταν φορτωμένα οι εκτός ισολογισμού λογαριασμοί τους. Ο κύριος στόχος ήταν να βοηθηθούν οι ιδιωτικές τράπεζες να μεταφέρουν αυτά τα προβληματικά περιουσιακά στοιχεία στις Ευρωπαϊκές χώρες.

Ένα από τα μέτρα που υιοθετήθηκαν για την επιτάχυνση της ανταλλαγής περιουσιακών στοιχείων από ιδιωτικές τράπεζες και τον διακανονισμό της τραπεζικής κρίσης ήταν το πρόγραμμα SMP, το οποίο επέτρεψε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) να κάνει απευθείας αγορές δημόσιων και ιδιωτικών χρεογράφων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια αγορά. Η επιχείρηση, που αφορά τίτλους δημοσίου χρέους, είναι παράνομη βάσει του άρθρου 123 της Συνθήκης της ΕΕ. Το πρόγραμμα αυτό είναι ένα από αρκετά «μη συμβατικά μέτρα», που ελήφθησαν τότε από την ΕΚΤ.

Η δημιουργία της εταιρείας «Ειδικού Σκοπού» με έδρα το Λουξεμβούργο ήταν ένα άλλο πολύ σημαντικό μέτρο για τη διευκόλυνση της μεταφοράς άυλων τοξικών περιουσιακών στοιχείων από τις ιδιωτικές τράπεζες στο δημόσιο τομέα. Είναι σχεδόν απίστευτο το ότι οι ευρωπαϊκές χώρες έγιναν «συνεργάτες» αυτής της ιδιωτικής εταιρείας, μιας «ανώνυμης εταιρείας» ονόματι Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Οι χώρες δεσμεύτηκαν με εγγυήσεις δισεκατομμυριούχων, οι οποίες είχαν αρχικά οριστεί στο ποσό των 440.00 δισεκατομμυρίων ευρώ και στη συνέχεια, το 2011, αυξήθηκαν σε 779.78 δις ευρώ. Ο πραγματικός σκοπός της εν λόγω εταιρείας έχει επισκιαστεί από τις ανακοινώσεις ότι θα παρείχε «δάνεια» σε χώρες, με βάση «χρηματοδοτικά μέσα» αντί για αληθινά χρήματα. Εν τέλει, η δημιουργία του EFSF επεβλήθη από το ΔΝΤ, το οποίο το ενίσχυσε με 250 δις ευρώ.

Μαζί, το SMP και το EFSF αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό συμπληρωματικό πρόγραμμα αρωγής, το οποίο οι ιδιωτικές τράπεζες χρειαζόντουσαν για την ολοκλήρωση της δημόσιας στήριξης που είχε ξεκινήσει στις αρχές της τραπεζικής κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2008, αλλά και στην Ευρώπη. Από τις αρχές του 2009 είχαν υποβάλλει αιτήσεις για μεγαλύτερη δημόσια υποστήριξη ώστε να ξεφορτωθούν το υπερβολικό ποσό των τοξικών περιουσιακών στοιχείων που βάραιναν τα εκτός ισολογισμού στοιχεία τους. Οι λύσεις θα μπορούσαν να είναι είτε απευθείας αγορές από το κράτος ή μια μεταβίβαση των περιουσιακών στοιχείων σε ανεξάρτητες εταιρείες διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων. Και τα δύο εργαλεία παρέχονταν από το SMP και το EFSF, ενώ οι απώλειες που σχετίζονταν με τα τοξικά περιουσιακά στοιχεία μοιραζόταν μεταξύ των ευρωπαίων πολιτών.

Η ανταλλαγή των τοξικών περιουσιακών στοιχείων από ιδιωτικές τράπεζες σε μια εταιρεία μέσω μιας απλής μεταφοράς, χωρίς πληρωμή και την ορθή λειτουργία αγοράς/πώλησης θα ήταν παράνομη σύμφωνα με τους κανόνες λογοδοσίας. Η EUROSTAT άλλαξε αυτούς τους κανόνες και επέτρεψε «πράξεις παροχής ρευστότητας που διεξάγονται μέσω της ανταλλαγής περιουσιακών στοιχείων», δικαιολογώντας την απόφαση με τις «ειδικές συνθήκες της χρηματοπιστωτικής αναταραχής».

Ο κύριος λόγος που το EFSF είχε βάση το Λουξεμβούργο ήταν η αποφυγή υποβολής του στη διεθνή νομοθεσία. Εκτός αυτού, το EFSF χρηματοδοτείται από το ΔΝΤ, η συνεργασία του οποίου θα ήταν παράνομη σύμφωνα με το ίδιο το καταστατικό του παρά το γεγονός ότι, το ΔΝΤ άλλαξε επίσης τους κανόνες του προκειμένου να παράσχει τη συνεργασία 250 δις ευρώ στο ΕFSF.
Σύμφωνα με τον Νόμο που εξουσιοδότησε την ίδρυσή της, η εταιρεία του EFSF στο Λουξεμβούργο θα μπορούσε να αναθέσει τη διαχείριση όλων των δραστηριοτήτων χρηματοδότησης, το διοικητικό της συμβούλιο θα μπορούσε να αναθέσει τα καθήκοντά του, ενώ οι συνεργάτες κράτη-μέλη τη λήψη αποφάσεων που σχετίζονταν με εγγυητές στην Ομάδα Εργασίας του Eurogroup (EWG). Εκείνη την εποχή, το EWG δεν είχε καν προέδρο πλήρους απασχόλησης. Το Γραφείο Διαχείρισης Γερμανικού Χρέους είναι αυτό που διαχειρίζεται πραγματικά το EFSF ενώ παρέχει υποστήριξη προς την επιχειρησιακή λειτουργία του EFSF, από κοινού με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Η έλλειψη νομιμότητάς του είναι προφανής, μιας και στην πραγματικότητα το διαχειρίζεται ένα ποικίλο σώμα. Το EFSF είναι αυτή τη στιγμή ο μεγαλύτερος πιστωτής της Ελλάδας.
Τα μέσα χρηματοδότησης που διαχειρίζεται το EFSF είναι τα πιο επικίνδυνα και περιορισμένα ενώ είναι άυλα και μη εμπορεύσιμα, όπως τα οµόλογα κυµαινόµενου επιτοκίου που διευθετήθηκαν ως ρυθμίσεις «Pass-trough,» νομίσματος και αντιστάθμισης, και άλλες δραστηριότητες συγχρηματοδότησης που αφορούν την βρετανική διαχειριστική εταιρεία Wilmington Limited του Λονδίνου ως σύμβουλο για την έκδοση περιορισμένου τύπου μη πιστοποιημένων ομολόγων, τα οποία δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στο εμπόριο σε καμία νόμιμη χρηματιστηριακή αγορά, επειδή δεν υπακούουν στους κανόνες για τα ομόλογα του δημοσίου χρέους. Αυτό το σύνολο των τοξικών χρηματοδοτικών μέσων συνιστούν κίνδυνο για τα κράτη μέλη των οποίων οι εγγυήσεις μπορεί να κληθούν να πληρώσουν όλα τα χρηματοοικονομικά προϊόντα της εταιρείας του Λουξεμβούργου.
Ένα σκάνδαλο μεγάλων διαστάσεων θα είχε λάβει χώρα το 2010, αν είχε αποκαλυφθεί αυτό το παράνομο καθεστώς και θα αφορούσε την παραβίαση της Συνθήκης της ΕΕ, τις αυθαίρετες αλλαγές στους διαδικαστικούς κανόνες από την ΕΚΤ, την Eurostat και το ΔΝΤ, καθώς και τη σύνδεση των κρατών μελών με την ιδιωτική εταιρεία ειδικού σκοπού του Λουξεμβούργου. Κι όλα αυτά, μόνο και μόνο για να διασωθούν ιδιωτικές τράπεζες σε βάρος ενός συστημικού κινδύνου για το σύνολο της Ευρώπης, λόγω της δέσμευσης των Κρατών με εγγυήσεις δισεκατομμυριούχων, που θα κάλυπταν προβληματικά, μη εμπορεύσιμα, άυλα τοξικά περιουσιακά στοιχεία.

Αυτό το σκάνδαλο όμως δεν έγινε ποτέ, γιατί στην ίδια την Έκτακτη Γενική Συνέλευση Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων της ΕΕ όπου συζητήθηκε η δημιουργία της «Ειδικού Σκοπού» εταιρείας του EFSF το Μάιο του 2010 δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στο «πακέτο στήριξης για την Ελλάδα», κάνοντας τη δημιουργία αυτού του καθεστώτος να φάινεται ότι έγινε για την Ελλάδα και ότι με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσε να διασφαλιστεί η δημοσιονομική σταθερότητα στην περιοχή. Από τότε, η Ελλάδα υπήρξε το κέντρο της προσοχής όλων, καταλαμβάνοντας συνεχώς τα πρωτοσέλιδα των κύριων μέσων μαζικής ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο, ενώ το παράνομο καθεστώς που έχει προωθηθεί αποτελεσματικά και έχει ουσιαστικά επωφελήσει τις ιδιωτικές τράπεζες παραμένει στη σκιά και σχεδόν κανείς δεν μιλάει γι’αυτό .

Η ετήσια έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας δείχνει μια τεράστια αύξηση των «εκτός ισολογισμού» λογαριασμών που σχετίζονται με τίτλους του 2009 και του 2010, σε ποσά πολύ μεγαλύτερα από το σύνολο του ενεργητικού της Τράπεζας και αυτό το μοτίβο συνεχίζεται για τα επόμενα χρόνια. Για παράδειγμα, στον Ισολογισμό της Τράπεζας της Ελλάδας το 2010, το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων στις 31/12/2010 ήταν 138.64 δις ευρώ. Οι λογαριασμοί εκτός ισολογισμού για το εν λόγω έτος ανήλθαν σε 204.88 δις. Στις 31/12/2011, ενώ το σύνολο του ενεργητικού συνοψίζονταν στα 168.44 δις, οι λογαριασμοί εκτός ισολογισμού χτύπησαν τα 279.58 δις ευρώ.

Έτσι, η μεταφορά των τοξικών περιουσιακών στοιχείων από τις ιδιωτικές τράπεζες στο δημόσιο τομέα υπήρξε μια μεγάλη επιτυχία για τη μια πλευρά: αυτή των ιδιωτικών τραπεζών. Το σύστημα του χρέους είναι το εργαλείο μέσω του οποίου αυτό το γεγονός αποκρύβεται.

Η Ελλάδα οδηγήθηκε σε αυτό το σενάριο, μετά από αρκετούς μήνες επίμονων πιέσεων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με ισχυρισμούς περί ανακολουθιών στα στατιστικά της δεδομένα και την ύπαρξη ενός υπερβολικού ελλείμματος. Βήμα με βήμα αυτά τα θέματα απέκτησαν μεγάλες διαστάσεις, μέχρι που τον Μάιο του 2010, το Συμβούλιο Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων δήλωσε: «στον απόηχο της κρίσης στην Ελλάδα, η κατάσταση στις χρηματοπιστωτικές αγορές είναι εύθραυστη και υπήρχε κίνδυνος μετάδοσης». Και έτσι η Ελλάδα υποβλήθηκε στο πακέτο που περιλάμβανε την παρέμβαση της Τρόικας με αυστηρά μέτρα στα πλαίσια ετήσιων σχεδίων προσαρμογής, μια περίεργη διμερή συμφωνία που ακολουθήθηκε από «δάνεια» του EFSF που υποστηρίζονταν από επικίνδυνα χρηματοδοτικά μέσα.

Έλληνες οικονομολόγοι, πολιτικοί ηγέτες, ακόμη και ορισμένες αρχές του ΔΝΤ είχαν προτείνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που θα προσέφερε πολύ καλύτερα αποτελέσματα από αυτό το πακέτο. Αυτές οι παρεμβάσεις αγνοήθηκαν.
Κριτικές καταγγελίες για την υπερεκτίμηση του ελληνικού ελλείμματος –που αποτέλεσε τη δικαιολογία με την οποία δημιουργήθηκε ο ντόρος γύρω από την Ελλάδα και επιβλήθηκε το πακέτο του 2010– αγνοήθηκαν με τον ίδιο τρόπο.
Οι σοβαρές καταγγελίες από Έλληνες ειδικούς για την παραποίηση των στατιστικών επίσης δεν λήφθηκαν υπόψιν. Οι μελέτες αυτές έδειξαν ότι το ποσό των 27.99 δις ευρώ βάρυνε τις στατιστικές του δημόσιου χρέους το 2009, λόγω της ψευδεπίγραφης αύξησης σε ορισμένες κατηγορίες (όπως οι ΔΕΚΟ, οι οφειλές νοσοκομείων και τα SWAP της Goldman Sachs). Στατιστικές προηγούμενων ετών είχαν επίσης επηρεαστεί από 21 δισεκατομμύρια ευρώ εκ των swaps της Goldman Sacks που διανέμονταν ad hoc το 2006, το 2007, το 2008 και το 2009.

Παρ’όλα αυτά, κάτω από μια ατμόσφαιρα επείγοντος και την απειλή της «μετάδοσης», εφαρμόστηκαν από το 2010 στην Ελλάδα περίεργες συμφωνίες, όχι ως μια ελληνική πρωτοβουλία αλλά σύμφωνα με τις αρχές της ΕΕ και του ΔΝΤ, οι οποίες συνδέονται με την ολοκλήρωση ενός συνόλου επιζήμιων οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά μέτρων που επιβάλλονται από τα μνημόνια.

Η ανάλυση των μηχανισμών που έχουν εισαχθεί σε αυτές τις συμφωνίες δείχνουν ότι η Ελλάδα δεν αποκόμισε κανένα απολύτως όφελος, αλλά αντίθετα εξυπηρέτησε τα συμφέροντα των ιδιωτικών τραπεζών, σε πλήρη συμφωνία με το σύνολο των παράνομων μέτρων διάσωσης που εγκρίθηκαν τον Μάιο του 2010.

Κατ’αρχήν, το διμερές δάνειο χρησιμοποίησε ειδικό λογαριασμό στην ΕΚΤ με τον οποίο τα δάνεια που εκταμιεύθηκαν από τις χώρες, την KfW και τους δανειστές, θα πήγαινε κατευθείαν σε ιδιωτικές τράπεζες, που κρατούσαν υφιστάμενα χρεόγραφα κάτω από την ονομαστική τους αξία. Έτσι, η ιδιόμορφη διμερής συμφωνία είχε κανονιστεί για να καταστεί δυνατή η πλήρης πληρωμή για τους εν λόγω ομολογιούχους, ενώ η Ελλάδα δεν είχε κανένα όφελος. Αντ’αυτού, οι Έλληνες θα πρέπει να εξοφλήσουν το κεφάλαιο, τα υψηλά επιτόκια και όλα τα έξοδα.
Δεύτερον, τα «δάνεια» του EFSF είχαν ως αποτέλεσμα την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών ιδιωτικών τραπεζών και την ανταλλαγή και ανακύκλωση των χρεογράφων. Η Ελλάδα δεν έχει λάβει κανένα πραγματικό δάνειο ή υποστήριξη από το EFSF. Μέσω των μηχανισμών που εισάγονται για τις συμφωνίες του EFSF, δεν έφτασαν ποτέ πραγματικά χρήματα στην Ελλάδα, παρά μόνο τοξικά άυλα περιουσιακά στοιχεία που γεμίζουν το εκτός ισολογισμού κομμάτι του ισολογισμού της Τράπεζας της Ελλάδας. Εκτός αυτού, η χώρα αναγκάστηκε να περικόψει βασικές κοινωνικές δαπάνες για να εξοφλήσει, σε μετρητά, τα υψηλά επιτόκια και κάθε καταχρηστικό κόστος ενώ θα πρέπει να αποπληρώσει το κεφάλαιο που δεν έχει λάβει ποτέ.

Θα πρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια που η Ελλάδα επέλεξε να είναι στο μάτι του κυκλώνα και να υποβληθεί σε παράνομες και αθέμιτες συμφωνίες και μνημόνια, που χρησιμεύουν ως το σκηνικό για να καλυφθεί το σκάνδαλο της παράνομης διάσωσης των ιδιωτικών τραπεζών από το 2010.

Ίσως αυτή η ταπείνωση σχετίζεται με το γεγονός ότι η Ελλάδα υπήρξε ιστορικά το παγκόσμιο σημείο αναφοράς για την ανθρωπότητα, μιας και είναι το λίκνο της δημοκρατίας, το σύμβολο της ηθικής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το σύστημα του χρέους δεν μπορεί να δεχτεί αυτές τις αξίες, μιας και δεν έχει ενδοιασμούς να βλάψει χώρες και λαούς για να σφετεριστεί τα κέρδη τους.

Η Βουλή των Ελλήνων έχει ήδη εγκαταστήσει την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος και μας έδωσε την ευκαιρία να αποκαλύψουμε αυτά τα γεγονότα, που είναι απαραίτητα για να αποκηρυχθεί το σύστημα του χρέους που υποδουλώνει όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και πολλές άλλες χώρες που βρίσκονται υπό εκμετάλλευση από τον ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό τομέα. Μόνο μέσω της διαφάνειας, οι χώρες θα νικήσουν εκείνους που θέλουν να τις γονατίσουν.
Ήρθε η ώρα να επικρατήσει η αλήθεια, η ώρα να τεθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία και η ηθική πάνω από κάθε υποδεέστερο συμφέρον. Αυτό το έργο μπορεί να το αναλάβει η Ελλάδα άμεσα.
Μaria Lucia Fatorelli. Εθνική Συντονίστρια του Λογιστικού Ελέγχου των Πολιτών της Βραζιλίας (www.auditoriacidada.org.br) προσκλήθηκε από την Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων βουλευτή Ζωή Κωνσταντοπούλου να συνεργαστεί με την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος που δημιουργήθηκε στις 4 Απριλίου, 2015.

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015

Συνέντευξη Βαρουφάκη σε ραδιόφωνο της Αυστραλίας για τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες (12/7/2015)

Η σχέση του με τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα!

Ιουλίου 13, 2015 pitsiriki1

Συνέντευξη σε ραδιόφωνο της Αυστραλίας έδωσε ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης. Σχολιάζοντας όλα όσα έγιναν στην Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, ο κ. Βαρουφάκης λέει ότι «Αυτή είναι η πολιτική της ταπείνωσης. Η τρόικα είχε φροντίσει ότι θα τον κάνουν (σ.σ. τον κ. Τσίπρα) να μετανιώσει για κάθε λέξη που εκστόμιζε ασκώντας κριτική στην τρόικα κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε χρόνων. Όχι μόνο τους έξι μήνες που είμαστε στην κυβέρνηση, αλλά και τα προηγούμενα χρόνια».

Και συνεχίζει λέγοντας ότι «Αυτό δεν έχει να κάνει με την οικονομία. Πρόκειται για μια νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών που στοιχειώνει και πάλι την Ευρώπη, και ο πρωθυπουργός το γνωρίζει. Γνωρίζει ότι είναι καταδικασμένος αν το κάνει και είναι καταδικασμένος αν δεν το κάνει».

Για τον κ. Βαρουφάκη, η συνθήκη είναι απορριπτέα, καθώς την συγκρίνει με το πραξικόπημα του 1967. Μόνο που όπως λέει, «Στο πραξικόπημα τα τανκς ήταν αυτά που χρησιμοποιήθηκαν για να ρίξουν την δημοκρατία. Αυτή τη φορά ήταν οι τράπεζες. Οι ξένες δυνάμεις χρησιμοποίησαν τις τράπεζες για να καταλάβουν την εξουσία».
Σε ότι αφορά την σχέση του με τον κ. Τσίπρα και την άποψή του για τον πρωθυπουργό, ο κ. Βαρουφάκης υποστηρίζει ότι θα πρέπει να προχωρήσει σε εκλογές, παρά να φέρει την Συμφωνία στη Βουλή. «Θα είναι έκπληξη αν παραμείνει πρωθυπουργός μετά από αυτό το έγκλημα ενάντια στην Ευρώπη» λέει χαρακτηριστικά.

Όσο για τις σχέσεις τους, επιμένει ότι είναι καλές, ενώ σχολιάζει και την περιπετειώδη παραίτησή του, λέγοντας ότι «Tαξίδευα σε έναν όμορφο σύννεφο γεμάτο ενθουσιασμό. Τη στιγμή που μπήκα στο πρωθυπουργικό γραφείο, ένιωσα αμέσως ένα αίσθημα παραίτησης, μια αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα. Ήμουν αντιμέτωπος με αέρα ήττας, που ήταν σε πλήρη αντίθεση με ό, τι συνέβαινε έξω».

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών περιγράφει επίσης τις μυστικές προετοιμασίες της ελληνικής κυβέρνησης για να εκτυπώσει δραχμές σε περίπτωση που η χώρα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει το ευρώ. «Ως υπεύθυνη κυβέρνηση γνωρίζαμε ότι υπήρχε μια σημαντική συμμαχία στην Ευρώπη να μας πετάξουν έξω. Έπρεπε να έχουμε μια μυστική μικρή ομάδα ανθρώπων και ένα σχέδιο σε περίπτωση που ήμασταν έτοιμοι να βγούμε εκτός ευρωζώνης» είπε στο αυστραλιανό ραδιόφωνο.

Όσο για την δική του πορεία στην συνέχεια, δήλωσε ότι θα παραμείνει απλό μέλος του κόμματος έχοντας περισσότερο χώρο για ελιγμούς και για να πει την αλήθεια. Όμως φοβάται ότι η λιτότητα θα αναδείξει την ακροδεξιά στην Ελλάδας. «Εάν το κόμμα μας, ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει καλλιεργήσει τόσες ελπίδες στην Ελλάδα σκύψει το κεφάλι μας σε αυτή τη νέα μορφή της μεταμοντέρνας κατοχής, τότε δεν μπορώ να δω κανέναν άλλο αποτέλεσμα από την περαιτέρω ενίσχυση της Χρυσής Αυγής. Αυτοί θα κληρονομήσουν με τραγικό τρόπο το μανδύα του κινήματος κατά της λιτότητας».

Η συνέντευξη στο αυστραλιανό ραδιόφωνο έρχεται σε συνέχεια μιας άλλης συνέντευξης που είχε δώσει νωρίτερα ο πρώην υπουργός Οικονομικών σε ξένο μέσο. Σ” αυτήν είχε δηλώσει ότι η εισήγησή του στην ελληνική κυβέρνηση ήταν να εκδοθεί παράλληλο νόμισμα και να κουρευτούν τα ομόλογα της ΕΚΤ. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι το έθεσε στην κυβέρνηση αλλά δεν βρήκε στήριξη. Ενώ βασικό κομμάτι της συνέντευξης αποτελεί η παραδοχή ότι από την πρώτη ημέρα σκεφτόταν το Grexit.

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το Grexit ήταν πολύ συγκεκριμένος, απαντώντας: «Ναι, απολύτως. Σκεφτόμουν το Grexit από την πρώτη ημέρα».
Σύμφωνα με τον κ. Βαρουφάκη, από την αρχή των διαπραγματεύσεων, οι πιστωτές εν ολίγοις του ξεκαθάρισαν πως είτε θα δεχθεί τη συμφωνία ή η συμφωνία είναι νεκρή, σημειώνοντας παράλληλα πως ενώ η ελληνική πλευρά παρουσίαζε τα στοιχεία που της ζητούνταν (όπως π.χ. τη δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας, τα στοιχεία για τις κρατικές οντότητες) και ανέπτυσσε τα σχέδιά της για τον ΦΠΑ, οι πιστωτές απέρριπταν της προτάσεις χωρίς όμως να δίνουν κάποια δική τους εναλλακτική πρόταση. «Στη συνέχεια, πριν προλάβουμε να συμφωνήσουμε μαζί τους για τον ΦΠΑ, θα άλλαζαν θέμα και θα πήγαιναν στις αποκρατικοποιήσεις».

Όπως ανέφερε, είχε προτείνει στην τρόικα να συμφωνήσουν σε τρεις-τέσσερις σημαντικές μεταρρυθμίσεις στις οποίες όλοι θα συμφωνούσαν, όπως για παράδειγμα το φορολογικό σύστημα και τον ΦΠΑ, και να εφαρμοστούν άμεσα. Ως αντάλλαγμα θα υπήρχε χαλάρωση των περιορισμών από την ΕΚΤ. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές θα πήγαιναν στη βουλή ενώ θα συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, η απάντηση των θεσμών ήταν αρνητική, καθώς ήθελαν μια «συνολική αξιολόγηση». «Τίποτα δεν θα εφαρμοστεί αν τολμήσετε να εισάγετε νομοθεσία. Θα θεωρηθεί μονομερής ενέργεια που θα αντιτίθεται στη διαδικασία της επίτευξης συμφωνίας».

Σε ερώτηση για τις δυο επιλογές της Ελλάδας, δηλαδή την άμεση έξοδο από το ευρώ ή την έκδοση IOUs, ο κ. Βαρουφάκης είπε πως «δεν πίστευα ποτέ πως πρέπει να πάμε κατ” ευθείαν σε νέο νόμισμα. Η άποψή μου ήταν πως αν τολμούσαν να κλείσουν τις τράπεζές μας, κάτι που θεωρούσα επιθετική κίνηση απίστευτης ισχύος, θα πρέπει να απαντήσουμε δυναμικά χωρίς να περνάμε το σημείο χωρίς επιστροφή.
Θα πρέπει να εκδώσουμε δικά μας IOUs, ή τουλάχιστον να ανακοινώσουμε ότι θα εκδώσουμε δική μας ρευστότητα σε ευρώ. Θα πρέπει να «κουρέψουμε» τα ελληνικά ομόλογα του 2012 που κατέχει η ΕΚΤ ή να ανακοινώσουμε ότι θα το κάνουμε. Και θα πρέπει να πάρουμε τον έλεγχο της Τράπεζας της Ελλάδος. Αυτό ήταν το τρίπτυχο, τα τρία πράγματα με τα οποία νόμισα ότι έπρεπε να απαντήσουμε αν η ΕΚΤ έκλεινε τις τράπεζές μας.

Προειδοποιούσα το υπουργικό συμβούλιο ότι αυτό θα συνέβαινε (η ΕΚΤ θα έκλεινε τις τράπεζές μας) για έναν μήνα, προκειμένου να μας σύρει σε μια εξευτελιστική συμφωνία. Όταν συνέβη η σύστασή μου για «ενεργητική» απάντηση, ας πούμε ότι καταψηφίστηκε.
Στη συνέντευξη γίνεται λόγος και για τις σχέσεις του τέως υπουργού Οικονομικών με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως «φιλικές».

Ο δημοσιογράφος διερωτάται στο κείμενό του αν ο Γιάνης Βαρουφάκης βγήκε νικητής ή ηττημένος μέσα από τις πολιτικές επιλογές του. Αυτό που επισημαίνει είναι οτι σίγουρα δεν πρόδωσε τα πιστεύω του. Τώρα, το εάν έκανε το σωστό, θα τον κρίνει η Ιστορία…
Η συνέντευξη κλείνει, αναφέροντας οτι ο Γιάνης Βαρουφάκης πλέον, ασχολείται με τη συγγραφή του νέου του βιβλίου…

http://pitsirikidotnet.gr/2015/07/%CE%BF-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80%CF%81%CE%B1/

Συνέντευξη Βαρουφάκη σε ραδιόφωνο της Αυστραλίας για τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες (12/7/2015)

Η σχέση του με τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα!

Ιουλίου 13, 2015 pitsiriki1

Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

Δαμιανού Βασιλειάδη- Το μενού την Δευτέρα προβλέπει κρέας με ψάρι ή ταραμά!

Το μενού την Δευτέρα προβλέπει κρέας με ψάρι ή ταραμά!

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Αθήνα, 13.2.2015

Θα διαψευστούν παταγωδώς όσοι προέβλεπαν και προβλέπουν σεισμούς και καταποντισμούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξαιτίας της «αδιάλλακτης» στάσης της ελληνικής κυβέρνησης από την μια και των εταίρων μας από την άλλη, όλων των χρωμάτων και αποχρώσεων.

Την ερχόμενη Δευτέρα, 16 του μηνός, του έτους 2015, θα γίνει σίγουρα το συναμφότερον. Μπορεί να γίνει το κρέας ψάρι ή (νηστίσιμος) ταραμάς, δηλαδή ένας συμβιβασμός, ανώδυνος ή επώδυνος, έχει μεν σημασία, αν θα γίνει το ένα ή το άλλο, αλλά είναι βέβαιο ότι θα γίνει, έστω κι αν πάρει λίγο χρόνο…, παρ’ όλην την φαινομενική ή πραγματική αδιαλλαξία έως τώρα.

Απορώ πώς αυτό το αυτονόητο δεν είναι σε θέση να το κατανοήσουν άνθρωποι «σοβαροί» και «υπεύθυνοι». Η λογική του πράγματος είναι πολύ απλή και μπορεί κανείς να την διατυπώσει με την εξής επιχειρηματολογία: Κανένας δεν έχει την πρόθεση και την θέληση από τα- ας πούμε- αντίπαλα στρατόπεδα, να φύγει από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση ή και να διώξει κάποιος κάποιον. Δεν μετέχει στις διαπραγματεύσεις το ΚΚΕ π.χ., όπου τα πράγματα θα κατέληγαν σαφώς σε ρήξη. Από κει και πέρα είναι και οι ΗΠΑ, οι οποίες το είπαν ρητά και κατηγορηματικά ότι οι «αντίπαλοι» θα πρέπει να τα βρούνε.

Οι ΗΠΑ δεν θέλουν χάος στην Ευρώπη και ούτε θα το επιτρέψουν, όσο περνάει ακόμη ο λόγος τους. Τους ενδιαφέρει η σταθερότητα στον ευρωπαϊκό χώρο και φυσικά και στην Ελλάδα, που τον θεωρούν ζωτικό τους χώρο. Η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο έχει τεράστια γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία για τους ίδιους. Αυτό πρωταρχικά τους ενδιαφέρει και θα το επιβάλουν και στην Γερμανία. Πρέπει να ελέγχουν τα πράγματα. Το χάος σαφώς δεν είναι ελέγξιμο με κανένα ινστιτούτο μελετών ή τον τελειότερο ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Τίποτε απ’ όλα τα τραγικά και τρομερά δεν πρόκειται να συμβεί, απ’ όσους τρομοκρατούν μια ζωή τον κόσμο, γιατί απλούστατα κανένας από τους «συγκρουόμενους» δεν θέλει να εγκαταλείψει το ρινγκ. Θα γίνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις, («αμοιβαία επωφελή λύση» για την Ελλάδα κα την Ευρώπη, όπως λέει η κυβέρνηση), και κυρίως από μέρους της Ελλάδας, γιατί, όπως και να το κάνουμε και να το βαφτίσουμε, είτε γέφυρα μονότοξη, δίτοξη ή τρίτοξη, είμαστε υπερχρεωμένοι, κυρίως με δική μας υπαιτιότητα, δηλαδή από υπαιτιότητα των δικών μας κυβερνήσεων. Οι ξένοι κοιτάζουν τα δικά τους συμφέροντα.

Όμως τις κυβερνήσεις αυτές που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού, στην χρεοκοπία και την ανθρωπιστική κρίση, τις ψήφισε ο «ώριμος» ελληνικός λαός. Η αρχαία ρήση: «το της πόλεως όλης ήθος ισούται τοις άρχουσιν» έχει και διατηρεί διαχρονικά την ισχύ του. Βέβαια εδώ αληθεύει αυτό που είπε ο Νίτσε: «Ορισμένοι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια, γιατί δεν θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους». Κάποτε λοιπόν πρέπει να τελειώνουμε με αυτές τις ψευδαισθήσεις και να βλέπουμε την πραγματικότητα, όπως είναι και βέβαια να έχουμε την θέληση να την αλλάξουμε. Αλλά, αν δεν βλέπουμε την πραγματικότητα ή δεν θέλουμε να την βλέπουμε, το κακό μάλλον αναβολή θα έχει πάρει μονάχα.

Ας μην βγάζουν λοιπόν την ουρά τους απ’ έξω οι Έλληνες ψηφοφόροι. Δεν φτάσαμε τυχαία στην κρίση. Ασφαλώς το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, αλλά στην ιεράρχηση ευθυνών, έχουν κι αυτοί το δικό τους μερίδιο. Το κακό είναι στην περίπτωση αυτή ότι τις συνέπειες της κρίσης δεν την πληρώνουν τα λαμόγια σε οποιανδήποτε κατηγορία και χρώμα και αν ανήκουν και σε οποιανδήποτε οικονομική βαθμίδα, αλλά εκείνοι που προσπάθησαν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους, όταν οι άλλοι μετείχαν ανέμελα και αλαζονικά στο μεγάλο φαγοπότι των δανεικών, χωρίς ίχνος τσίπας ότι αυτή η συμπεριφορά τους υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών μας. Αυτή η κραυγαλέα αδικία και κατάφορη ανισότητα, πρέπει να αλλάξει, όμως αυτό προϋποθέτει την αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς. Εκείνοι που υποφέρουν τώρα πολύ περισσότερο, είναι όσοι προσπάθησαν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους. Αυτό αποδεικνύει η πικρή εμπειρία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήρε τα ποσοστά που πήρε, επειδή οι Έλληνες πολίτες πίστεψαν στο σύνολό τους το πρόγραμμα του, αλλά γιατί πολλοί νόμισαν ότι κάτω από τις σημερινές συνθήκες θα εξασφαλίσουν τα όποια προνόμια τους έχουν απομείνει από το αμαρτωλό παρελθόν, στο οποίο ήταν βουτηγμένοι έως τον λαιμό. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν με μεγάλη πλειοψηφία οι κρατικοδίαιτοι φυσικά, αλλά και άλλοι από τον ιδιωτικό τομέα.

Το καταναλωτικό μοντέλο με δανεικά το εφάρμοσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις και φαίνεται πώς καλοάρεσε στους Έλληνες ψηφοφόρους και δεν μιλάω για υπεύθυνους Έλληνες πολίτες. Αυτοί οι «ώριμοι και υπεύθυνοι» Έλληνες πολίτες, που θεώρησαν ότι το κράτος τους ανήκει και έχουν δικαίωμα να το «μαδήσουν», δεν σκέφτονταν φυσικά στην εποχή της πλασματικής ευωχίας, ότι οι ξένοι, υπηρετώντας τα δικά τους συμφέροντα, με όποιο θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο (μίζες και λοιπά) θα μας έφερναν κάποια στιγμή τον λογαριασμό στον δίσκο. Το κακό είναι ότι, ζώντας οι ίδιοι στην κραιπάλη, υποθήκευσαν τις επόμενες γενιές, οι οποίες απελπισμένες στο έπακρο αναζητούν ανά την υφήλιο μοίρα, τον ήλιο της δικαιοσύνης, που τους στέρησαν εδώ στην Ελλάδα οι γονείς τους. Η παραβολή για τις μωρές παρθένες έχει διαχρονική ισχύ και δεν αφορά μόνον έναν συγκεκριμένο λαό. Ας ευχηθούμε μόνο να μην ρίξουν μαύρη πέτρα πίσω τους τα παιδιά, που τα εξαναγκάζουμε στην ξενιτιά, για το κακό που τους βρήκε, εξαιτίας της συμπεριφοράς μας και μας καταραστούν στο τέλος.

Βέβαια οι περισσότεροι δεν θέλουν να ακούσουν την γλώσσα της αλήθειας. Δεν είναι ώρα, λένε, για τέτοια λόγια. Όμως είτε την αγνοούν την αλήθεια ή όχι η αλήθεια είναι παρούσα, σκληρή και εκδικητική και δεν μπορούν να την εξαφανίσουν με την φαρισαϊκή υποκρισία και τον απύθμενο λαϊκισμό τους, δύο φαινόμενα που μαζί με την αλαζονεία και την εγωκεντρική απληστία κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Ίσως θα άξιζε να αναλύσουμε αυτό το φαινόμενο στις ρίζες του, γιατί χωρίς τη σωστή διάγνωση, κανένα φάρμακο δεν μπορεί να θεραπεύσει την παθογένεια. Το μυστικό της διάγνωσης πρέπει να το αναζητήσουμε στο κράτος. Μετά την κατοχή κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στην Ελλάδα επεκράτησαν κατά κράτος οι συντηρητικές δυνάμεις, μέσα στους οποίους συγκαταλέγονταν Γερμανοτσολιάδες, Μαυραγορίτες, δωσίλογοι και λοιπά και λοιπά. Αυτοί λοιπόν κατέλαβαν το κράτος και το καταλήστεψαν, ωσάν να ήταν αποκλειστικά δική τους ιδιοκτησία. Τους άλλους, τους απόκληρους της Αριστεράς, βρήκαν αφορμή και πρόφαση τον εμφύλιο, και τους έστειλαν στα τάρταρα. Είπαν: Εμείς είμαστε το κράτος, μας ανήκει και το κάνουμε ό,τι θέλουμε. Έφαγαν με την ψυχή τους. Αυτό κράτησε κατά διαστήματα έως την μεταπολίτευση. Μετά ήρθαν οι «αριστερές» δυνάμεις, οι «προοδευτικές», με την περίφημη «αλλαγή» και κυρίεψαν το κράτος με τον κομματικό στρατό. Είπαν τώρα είναι η σειρά μας! Μια ζωή στην πείνα και την ανέχεια και την καταφρόνια, τώρα το κράτος μας ανήκει και θα φάμε κι εμείς με την ψυχή μας, για να βγάλουμε και το άχτι μας απέναντι στην δεξιά.

Τελικά δεξιά και αριστερά επέπεσαν με λύσσα πάνω στο κράτος και το ρήμαξαν. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά άρχισαν να δανείζονται και να ηδονίζονται! Εν κατακλείδι βρήκαν και μια ανώδυνη λύση. Σου λέει, γιατί να τρωγόμαστε μεταξύ μας αριστερά και δεξιά. Δεν μοιράζουμε το κράτος εναλλάξ μεταξύ μας! Όσοι δεν συμβιβάζονται με το σύστημα της διαπλοκής, των πελατειακών σχέσεων και της αρπαχτής, ας μείνουν απ’ έξω. Έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, δηλαδή στην πτώχευση και την ανθρωπιστική κρίση. Εδώ ισχύει του Πάγκαλου: Μαζί τα φάγαμε, με την διαφορά ότι όσοι κράτησαν με τα δόντια και την ψυχή τους την αξιοπρέπειά τους, δεν πήραν μέρος στο φαγοπότι. Γιατί πονούσε η ψυχή τους, βλέποντας αυτόν, τον κατά τα άλλα ευλογημένο τόπο, να ρημάζει από κλέφτες απατεώνες, ληστές. λωποδύτες, καιροσκόπους, τυχοδιώκτες και άλλους αετονύχηδες όλων των χρωμάτων και αποχρώσεων. Τα αριστορεξιά φληναφήματα ήταν μόνο προφάσεις εν αμαρτίαις. Βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Αλλά τόσο λίγες, που σε πιάνει η ψυχή σου.

Ποια είναι η λύση; Ήδη την έχω περιγράψει με τα πιο μελανά χρώματα. Να αφήσουν το κράτος να αναπνεύσει και με μεταρρυθμίσεις να του δώσουν κάποια ανάσα. Έτσι όπως τα είπε ο Ξενοφώντας Ζολώτας, όταν διαπίστωσε τελικά ότι τα κόμματα το είχαν ξεζουμίσει. Οι μεταρρυθμίσεις είναι το φάρμακο, για να φτιαχτεί αυτό το κράτος που το ρήμαξαν τα κόμματα με τους κομματικούς τους στρατούς και το καταλήστεψαν, αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια. Ο Ξενοφών Ζολώτας το είχε επισημάνει από παλιά: «...δεν υπάρχει πλέον ενιαίο κράτος στην Ελλάδα. Το κράτος είναι σαν αδειανό πουκάμισο για τα μάτια του κόσμου». Μιλώντας συγκεκριμένα για τα κόμματα του Ανδρέα Παπανδρέου και Μητσοτάκη, δηλαδή για ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία συνεχίζει: «...τα κόμματά τους έχουν γίνει άρπαγες του κράτους που το λαφυραγωγούν εναλλάξ. Έχουν φτιάξει δύο παράλληλους κομματικούς μηχανισμούς, υποκαθιστώντας το επίσημο κράτος. Συγκρούονται αδυσώπητα αλλά ξέρουν ότι είναι μια ο ένας μια ο άλλος».

Στο τέλος δίνει και την λύση: «Η Ελληνική Δημοκρατία που δημιουργήθηκε με τόσες προσδοκίες το 1974 πρέπει να βρει με άψογες δημοκρατικές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες ένα τρόπο να απελευθερώσει το Ελληνικό κράτος από την “αποκλειστική ιδιοκτησία” τους, προσπαθώντας επιτέλους να του δώσει δίκαιες “απρόσωπες” δομές σε κοινό κτήμα, έτσι ώστε κανένας να μην μπορεί να γίνει μόνιμα αποκλειστικός κυρίαρχος. Ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος, στην καρδιά του, πρέπει να παραμένει πάντοτε ένας “κενός χώρος” με προσωρινή καθοδήγηση αυτών που επιλέγουν οι πολίτες. Χωρίς να είναι ιδιοκτησία κανενός. Αυτή είναι η μία και μόνη κεφαλαιώδης “Διαρθρωτική Αλλαγή” η πιο σημαντική μεταρρύθμιση που πρέπει να γίνει...».

Η χώρα, πέρα από την άμεση αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, χρειάζεται μεταρρυθμίσεις, που ποτέ δεν έχουν γίνει και όχι επανάσταση. Ανασυγκρότηση εκ βάθρων των δομών του κράτους (δημόσια διοίκηση, δικαιοσύνη κ.λπ). Δηλαδή ένας αστικός εκσυγχρονισμός, ο οποίος φυσικά δεν επαρκεί, αλλά θέτει τις βάσεις για τις πάρα πέρα εξελίξεις, ώστε το κράτος πράγματι να εκσυγχρονιστεί.

Για τις μεταρρυθμίσεις δεν χρειάζονται λεφτά, παρά μόνο θέληση, που, όπως φαίνεται, κοστίζει αφάνταστα. Ποτέ όμως δεν θέλησε κανείς να αλλάξει σ’ αυτόν το τόπο κάτι. Αν τις κάνει-εννοώ τις μεταρρυθμίσεις - η συγκυβέρνηση, τότε πράγματι θα μιλάμε για επανάσταση. Καλούμαστε λοιπόν να βάλουμε πλάτη, να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα, για άλλη μια φορά. Επί ΠΑΣΟΚ τον σηκώσαμε και μας καταπλάκωσε. Ας ευχηθούμε τώρα ότι θα τον σηκώσουμε άλλη μια φορά, αλλά δεν θα μας καταπλακώσει πάλι.

Είμαστε απελπιστικά πίσω από τις άλλες χώρες σε όλα τα επίπεδα. Χρειαζόμαστε κράτος και όχι παρακράτος, έρμαιο στις κομματικές ορέξεις. Η κομματική στρατηγική πρέπει να υποχωρήσει μπροστά στην εθνική στρατηγική. Αν αυτό δεν το συνειδητοποιήσουμε, δεν θα υπάρξει προκοπή. Θα συνεχίσει ο φαύλος κύκλος, ανανεωμένος φυσικά. Πρέπει λοιπόν να φτιάξουμε κράτος που να λειτουργεί ανεξάρτητα από τα κόμματα. Αυτό είναι το στοίχημα και η πρόκληση!

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2015

Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους-Maria Lucia Fattorelli

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015

Συνέντευξη Βαρουφάκη σε ραδιόφωνο της Αυστραλίας για τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες (12/7/2015)

Η σχέση του με τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα!

Συνέντευξη Βαρουφάκη σε ραδιόφωνο της Αυστραλίας για τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες (12/7/2015)

Η σχέση του με τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα!

Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

Δαμιανού Βασιλειάδη- Το μενού την Δευτέρα προβλέπει κρέας με ψάρι ή ταραμά!