Οι Απώλειες Εισοδήματος των Ελληνικών Νοικοκυριών Λόγω της Κρίσης- ΕΛΛΕΙΠΗ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΩΡΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Οι Απώλειες Εισοδήματος των Ελληνικών Νοικοκυριών Λόγω της Κρίσης

Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσίευση στοιχείων της Εθνικής Στατιστικής Αρχής το συνολικά διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών στην ελληνική οικονομία ήταν για το 2013 χαμηλότερο κατά 46 δισεκατομμύρια ευρώ σε σχέση με το αντίστοιχο μέγεθος του 2009 (μείωση 27%).

Ενδιαφέρον, όμως, έχει η περαιτέρω ανάλυση των απωλειών ανά πηγή προέλευσης του εισοδήματος, ώστε να εντοπίσουμε τις κοινωνικές ομάδες που πιθανώς πλήττονται δυσανάλογα από την οικονομική κρίση: Έτσι, ενώ το εισόδημα από εξαρτημένη εργασία και από κοινωνικές παροχές (συντάξεις, κατά κύριο λόγο) μειώθηκε κατά 30% και 24%, αντίστοιχα, το εισόδημα από περιουσία (τόκοι καταθέσεων, εισόδημα από εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας, κ.λπ.) συρρικνώθηκε μόλις κατά 12%!

Πίνακας 1. Εισόδημα νοικοκυριών και Μη Κερδοσκοπικών Ιδρυμάτων που εξυπηρετούν νοικοκυριά (ΜΚΙΕΝ), ανάλογα με την πηγή προέλευσης τους (τα ποσά είναι εκφρασμένα σε εκατομμύρια ευρώ)

Πηγή: Επεξεργασία στοιχείων ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Ένα επιπλέον ενδιαφέρον εύρημα από τα δημοσιευμένα στοιχεία αφορά τη σχετική συνεισφορά των κοινωνικών παροχών, σε σχέση με τα επίπεδα αμοιβών από εξαρτημένη εργασία, στην κάλυψη των αναγκών των ελληνικών νοικοκυριών. Προκύπτει, λοιπόν, πως η σχετική σημασία των κοινωνικών παροχών αυξήθηκε σημαντικά, επιβεβαιώνοντας την εικόνα που συχνά προκύπτει από δημοσιογραφικές μαρτυρίες για τη «συνεισφορά συνταξιούχων στην καθημερινή επιβίωση ανέργων ή/και χαμηλόμισθων συγγενών τους».

Συγκεκριμένα, το επίπεδο κοινωνικών παροχών αυξήθηκε από 82% της συνολικής αμοιβής της εξαρτημένης εργασίας, το 2009, σε 88% του αντίστοιχου μεγέθους για το 2013, πλησιάζοντας περισσότερο την «ισοδυναμία» του ένα-προς-ένα, θέτοντας εκ νέου σε αμφισβήτηση τις δυνατότητες του συνταξιοδοτικού συστήματος να ανταποκριθεί στο ρόλο ενός τόσο σημαντικού εισοδηματικού πυλώνα, την στιγμή που η αναλογία εργαζομένων/συνταξιούχων επιδεινώνεται διαρκώς. Παράλληλα, όμως, η παρατήρηση αυτή καταγράφει και τους κινδύνους για το εισόδημα των νοικοκυριών σε ενδεχόμενο νέων περικοπών στις παροχές του συνταξιοδοτικού συστήματος.

Στρατής Κωνσταντίνος

Υπ. Διδάκτωρ ΕΚΠΑ

Ερευνητής In Deep Analysis

http://www.indeepanalysis.gr/?q=node%2F1794&utm_source=facebook&utm_medium=cpc&utm_campaign=FB_Article

Δαμιανός Βασιλειάδης, Υποψηφιότητα στην Β΄ Αθηνών ως εκπρόσωπος των Πατριωτικών Δυνάμεων του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, συνεργαζόμενος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες

Αγαπητέ συμπατριώτη,

υποβάλω υποψηφιότητα στην Β΄ Αθηνών ως εκπρόσωπος των Πατριωτικών Δυνάμεων του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, συνεργαζόμενος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες.:

Σε αντίθεση με Έλληνες πολίτες που ακολουθούν προσωπική ή κομματική στρατηγική και τους διακρίνει ιδιοτέλεια, επιλέγω και στηρίζω μια ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, η οποία  δεν είναι ούτε δεξιά, ούτε αριστερή, ούτε εθνικιστική, ούτε διεθνιστική, αλλά καθαρά πατριωτική, γιατί συνδυάζει τα θέματα της Εθνικής Ανεξαρτησίας με τα κοινωνικά, δηλαδή τα εθνικά με τα οικονομικά.

Συνεργάζομαι με τα πατριωτικά κινήματα, στα οποία συγκαταλέγονται και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Η επιλογή σου θα καθορίσει τις εξελίξεις στην Ελλάδα, θετικές ή αρνητικές.

Αν θέλεις άξιους αντιπροσώπους (με ήθος και ανιδιοτέλεια) στην Βουλή, μάθε από το κατωτέρω βιογραφικό, ότι ένας απ’ αυτούς είναι και o Δαμιανός Χ. Βασιλειάδης. Κρίνε και πράξε!

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Δαμιανός Βασιλειάδης, εκπαιδευτικός, καθηγητής Γερμανικών, συγγραφέας, φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της γενέτειράς του, Φλώρινα και συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου σπούδασε Παιδαγωγικά, Ψυχολογία και Γερμανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Πήρε ενεργό μέρος στο ελληνικό και γερμανικό φοιτητικό κίνημα και στην ίδρυση της Ποντιακής Λέσχης Μονάχου, ως ιδρυτικό στέλεχος. Η δικτατορία τον βρήκε στο Μόναχο. Εντάχτηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα και με τη δημιουργία από τον Ανδρέα Παπανδρέου του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος) υπήρξε από τα ιδρυτικά του στελέχη.

Επί σειρά ετών σε υπεύθυνες θέσεις του Κινήματος διετέλεσε το 1973 - 74 Γενικός Γραμματέας των οργανώσεων Δυτικής Γερμανίας, Δυτικού Βερολίνου των Φίλων του ΠΑΚ Ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, υπεύθυνος του ΚΕΜΕΔΙΑ (Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης), του ανώτατου καθοδηγητικού οργάνου του Κινήματος, επί ΠΑΚ και ΠΑΣΟΚ και μέλος της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής του. Ως υπεύθυνος του ΚΕΜΕΔΙΑ διεύθυνε τις εργασίες και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη συγγραφή της 3^ης του Σεπτέμβρη.

Συνέβαλε ενεργά και καθοριστικά τόσο στις θεωρητικές διεργασίες του ΠΑΚ και ΠΑΣΟΚ (ιδεολογικές, πολιτικές, οργανωτικές), όσο και στη δράση τους.

Είναι παντρεμένος με την Αγάπη Αναστασάκου και έχει δύο κόρες.

Παραιτήθηκε το 1977, διαπιστώνοντας οριστική απόκλιση της διακηρυγμένης θεωρίας από την πολιτική πρακτική του Κινήματος.

Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος της πολιτικής κίνησης «Άμεση Δημοκρατία» με πρόεδρο τον Μανώλη Γλέζο και υπεύθυνος της ομάδας του ΠΑΚ που μετείχε, ως μία από τις τρεις συνιστώσες, στην πρωτοβουλία αυτή. Για ένα διάστημα υπήρξε μέλος της ΚΕ του ΔΗΚΚΙ.

Διετέλεσε επί δύο δεκαετίες πρόεδρος της μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Ελληνοκουρδική Ένωση Φιλίας».

Χρημάτισε επί σειρά ετών Γενικός Γραμματέας του «Κέντρου Πολιτικού Προβληματισμού» και του «Κέντρου Έρευνας και Πολιτικού Προβληματισμού». και  της Πανελλήνιας Ένωσης Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης».

Είναι ιδρυτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, από την ίδρυσή του το 1996, υπεύθυνος για τη Γερμανία,. μέλος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Δικτύου των Φίλων της Φύσης.

Ως εκπαιδευτής ορεινής πεζοπορίας και οδηγός βουνού καθιέρωσε πρώτος τις ήπιες μορφές τουρισμού στην Ελλάδα, (ορειβασία, ορεινή ποδηλασία κλπ.), δρώντας στον τομέα της προστασίας και σωστής αξιοποίησης της ορεινής φύσης.

Συνέγραψε το βιβλίο ΠΑΚ ΠΑΣΟΚ, Μύθος και πραγματικότητα, εκδ. «Διάλογος», Αθήνα 1977, τη μελέτη Δημοκρατικός Σοσιαλισμός ή το όραμα του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η εφαρμογή του στην πράξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2006, το Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2007, καθώς και τη μελέτη: Ο Μαρξ, ο Λένιν, ο Γκράμσι και η πολιτισμική ηγεμονία της Αριστεράς. εκδ. «ΚΨΜ», Αθήνα 2011.

Το βιβλίο: Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη και Ελληνισμός, εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 2012. Επίσης το βιβλίο Δημοκρατικός Συγκεντρωτισμός ή Αποκεντρωτισμός ή Αυταρχική συγκεντρωτική ή δημοκρατική αποκεντρωτική εξουσία, εκδ. Γόρδιος, Αθήνα 2014 και το εγχειρίδιο: Πανεθνικό - Παλλαϊκό Κίνημα, εκδ. «Γόρδιος», Αθήνα 2014.

Επιμελήθηκε τη βιογραφία του πατέρα του, που ήταν πέντε φορές πρόσφυγας με τίτλο: Ο Λάμπον α σο Καρς ή Η Οδύσσεια ενός Ποντίου από τον Καύκασο, εκδόσεις «Στοχαστής», Αθήνα 2013.

Συνέγραψε μελέτες και  δημοσιεύει άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά.

Παραμένει σταθερά στη διαλεκτική σχέση θεωρίας και πράξης, μετέχοντας ενεργά στην κοινωνική και πολιτική  ζωή της χώρας.

Ηλεκτ. διεύθυνση: damon@damonpontos.gr., τηλ. 210 6713526, κιν. 0030 6937013391. Ιστολόγιο: www.damonpontos.gr

Ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827)

Με τη Συνθήκη του Λονδίνου (Iούλιος 1827) η Αγγλία, η Ρωσία και η Γαλλία καλούσαν τους δύο εμπολέμους να σταματήσουν τις εχθροπραξίες και να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις. Στην πραγματικότητα οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις είχαν συμφωνήσει, καθεμιά για τους δικούς της λόγους, να κάνουν οτιδήποτε κρινόταν αναγκαίο, ακόμη και πολεμική επιχείρηση, ώστε να υποχρεωθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία να αποδεχτεί τη δημιουργία ενός αυτόνομου ελληνικού κράτους. Για την Αγγλία, ένα φιλικά προσκείμενο και οικονομικά εξαρτημένο από αυτήν ελληνικό κράτος ήταν η απάντηση στις ρωσικές βλέψεις στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Όσο για τη Γαλλία, ακολουθούσε το θετικό για την ελληνική πλευρά ανταγωνισμό των δύο άλλων χωρών, μάλλον για να μην απομονωθεί από τις εξελίξεις σε αυτήν την τόσο σημαντική από οικονομικής και γεωπολιτικής πλευράς περιοχή. Έτσι, οι στόλοι της Αγγλίας και της Γαλλίας που ήδη είχαν καταφτάσει στο Ιόνιο Πέλαγος ήταν επιφορτισμένοι να αποτρέψουν κάθε θαλάσσια πολεμική ενέργεια, ακόμη και τη μεταφορά ενόπλων, πυρομαχικών και εφοδίων. Οι όροι της Συνθήκης του Λονδίνου, χωρίς το μυστικό άρθρο, επιδώθηκαν στην ελληνική πλευρά στα μέσα Αυγούστου 1827 και κατά τα τέλη του ίδιου μήνα έγιναν αποδεκτοί. Παρόλα αυτά ένα τμήμα του ελληνικού στόλου συνέχιζε να πραγματοποιεί επιχειρήσεις στον Κορινθιακό. Κατά τα μέσα Σεπτεμβρίου η συνθήκη κοινοποιήθηκε και στον Ιμπραήμ που κράτησε επιφυλακτική στάση αναμένοντας οδηγίες από την Υψηλή Πύλη. Ούτε κι αυτός ωστόσο φάνηκε να συμμορφώνεται με το κάλεσμα της άμεσης ανακωχής και επιχείρησε στα τέλη του Σεπτεμβρίου να μεταφέρει ενόπλους από το Ναβαρίνο, όπου βρισκόταν ο στόλος του, στην Πάτρα. Οι δικές του ενέργειες δεν αντιμετωπίστηκαν με την ίδια ανεκτικότητα. Στις 8 Οκτωβρίου οι στόλοι της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας εισήλθαν στον κόλπο του Ναβαρίνου και συγκρούστηκαν με τον αιγυπτιακό. Μέσα σε τέσσερις ώρες πυκνού κανονιοβολισμού τα λιγότερα αλλά καλύτερα εξοπλισμένα συμμαχικά πλοία (περίπου 30 έναντι 90) κατέστρεψαν σχεδόν ολοκληρωτικά τον αντίπαλο στόλο. Η εξέλιξη αυτή πυροδότησε πολεμικές προετοιμασίες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Ρωσία, προς την οποία στράφηκε η οργή των Οθωμανών. Παρά τις προσπάθειες ιδίως της Αγγλίας να εκτονώσει την ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών, ο νέος ρωσο-οθωμανικός πόλεμος κηρύχτηκε τον Απρίλιο του 1828. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου οι τρεις Δυνάμεις συμφώνησαν για την αποστολή γαλλικών στρατευμάτων στην Πελοπόννησο, τα οποία θα επέβλεπαν την ολοκλήρωση της αποχώρησης του Ιμπραήμ. Δεκατρείς μήνες αργότερα, στα μέσα Σεπτεμβρίου 1829 η Οθωμανική Αυτοκρατορία υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει αποδεχόμενη μεταξύ άλλων αξιώσεων της ρωσικής πλευράς την αποδοχή των αποφάσεων της τριπλής συμμαχίας για το ελληνικό ζήτημα. Επτά χρόνια μετά την έναρξή της η ελληνική επανάσταση έβρισκε μιαν απροδόκητη (μετά την υποχώρησή της στο πεδίο των μαχών κατά το 1825-1827) δικαίωση στο πεδίο της διεθνούς διπλωματίας. Εκείνο που έμενε πλέον να προσδιοριστεί ήταν ο βαθμός της ανεξαρτησίας και τα σύνορα του ελληνικού κράτους. http://www.ime.gr/chronos/12/gr/1821_1833/diethni/05.html

ΙΣΤΟΡΊΑ: 1821-ΕΠΑΝΆΣΤΑΣΗ, ΜΕΛΈΤΗΣ ΜΕΛΕΤΌΠΟΥΛΟΣ

Οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους έγινε το Ναυαρίνο

by Θεόδωρος Ορέστης • 25 March 2014 • 3 Comments

Εκτύπωση PDF

του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*

    Κάθε σημαντική εθνική προσπάθεια επιτυγχάνει χάρις στον σωστό στρατηγικό σχεδιασμό και την διπλωματική δράση. Αλλά απαιτείται και η κατάλληλη και ευνοϊκή διεθνής συγκυρία, την οποία κάθε έθνος που επιδιώκει έναν μεγάλο σκοπό οφείλει να εντοπίζει, να αναλύει σωστά και να εκμεταλλεύεται.

    Τον στρατηγικό σχεδιασμό, στην Ελληνική Επανάσταση, εξασφάλισε με γνώση, εμπειρία και ψυχραιμία ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όχι εξ αποστάσεως, αλλά πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του πυρός. Την διπλωματική δράση χειρίστηκε ιδιοφυώς ο Ιωάννης Καποδίστριας, θυσιάζοντας την θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσσίας. Υπήρξε όμως και η διεθνής ευνοϊκή συγκυρία, χωρίς την οποία η Επανάσταση δεν θα είχε οδηγήσει στην ίδρυση ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους. Η συγκυρία έγινε ευνοϊκή γιά τους επαναστατημένους Έλληνες αργά αλλά σωτήρια. Και εκδηλώθηκε στο Ναυαρίνο.

    Ας απορρίψουμε, κατ’ αρχάς, ως αστείο το σενάριο του «θερμού επεισοδίου», δηλαδή την «κατά τύχην» έκρηξη της ναυμαχίας. Τρεις μεγάλοι στόλοι, ο Βρεταννικός, ο Γαλλικός και ο Ρωσσικός, βρίσκονταν ήδη συγκεντρωμένοι στα Μεσσηνιακά ύδατα, γεγονός που καταρρίπτει την θεωρία του τυχαίου, εκτός εάν θεωρήσουμε ότι τυχαία βρέθηκαν και οι στόλοι στο σημείο της ναυμαχίας. Η επίσημη δε αποκήρυξη του ναυάρχου Κοδριγκτώνος από την βρεταννική κυβέρνηση ήταν ο μόνος τρόπος ώστε η (πάντα πολυεπίπεδη) βρεταννική εξωτερική πολιτική να διατηρήσει την επιρροή της στη Οθωμανική Αυτοκρατορία.

    Ο Φιλελληνισμός έπαιξε οπωςδήποτε σημαντικό ρόλο. Η δράση των φιλελληνικών κομιτάτων σε ολόκληρον τον κόσμο (από την Αμερική μέχρι την Ρωσσία), το «Ελληνόπουλο» του Βίκτωρος Ουγκώ, οι συγκλονιστικοί πίνακες του Ντελακρουά, ο θάνατος του Λόρδου Βύρωνος στο πολιορκημένο Μεσολόγγι, οι τουρκικές θηριωδίες και η ελληνική αυτοθυσία, και κυρίως ο αδιάλλακτος, χωρίς επιστροφή, αγώνας των Ελλήνων γιά την Ελευθερία, είχαν συνταράξει τις συνειδήσεις σε ολόκληρον τον δυτικό κόσμο. Είχε γίνει σαφές ότι επρόκειτο γιά την μάχη ενός μικρού, πανάρχαιου έθνους γιά την απελευθέρωσή του από την οθωμανική βαρβαρότητα.

    Σε δεύτερο επίπεδο, έπαιξε όμως ρόλο ένα καθόλου ευκαταφρόνητο οικονομικό ζήτημα: οι τραπεζίτες του Λονδίνου, όπως ο Χάμπρο, που δάνεισαν τις επαναστατικές κυβερνήσεις με στερλίνες, είχαν εκδώσει ομόλογα με υψηλό επιτόκιο. Οι ομολογιούχοι θα ελάμβαναν πίσω το ποσόν με τον προβλεπόμενο τόκο μετά την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης. Όμως η έλευση του Ιμπραήμ, το 1825, έθεσε σε κίνδυνο την προοπτική της ίδρυσης νεοελληνικού κράτους. Οι ομολογιούχοι ήσαν πλέον χιλιάδες, και σε περίπτωση αποτυχίας της Επανάστασης η βρεταννική οικονομία αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο «κραχ». Οπότε ασκήθηκε ισχυρή πίεση στον πρωθυπουργό Γεώργιο Κάννιγκ να επιλύσει το θέμα. Και το επέλυσε. Διότι, όπως κάποτε είπε ο Πάλμερστων, «η Μεγάλη Βρεταννία δεν έχει μόνιμους φίλους αλλά μόνιμα συμφέροντα».

    Σε τρίτο, ακόμη σκοτεινότερο επίπεδο, υπάρχει το φάντασμα του Μωχάμετ Άλυ. Ο ιδιοφυής και ικανότατος Αλβανός αξιωματικός του οθωμανικού στρατού, κατέλαβε με πραξικόπημα την εξουσία στην οθωμανική Αίγυπτο και αναγνωρίστηκε το 1806 από τον σουλτάνο ως κυβερνήτης της. Ο Άλυ είχε μεγαλώσει στην Καβάλα, όπου ως παιδί είχε θαυμάσει το ελληνικό δαιμόνιο στην οικονομία και στις τέχνες. Μετακάλεσε λοιπόν στην Αίγυπτο Έλληνες, οι οποίοι οργάνωσαν την αιγυπτιακή οικονομία, τις βαμβακοφυτείες, την ναυσιπλοία του Νείλου, το τραπεζικό σύστημα, το εμπόριο κλπ.  Σε στρατιωτικό επίπεδο, ο Μωχάμετ Άλυ προσέλαβε Γάλλους αξιωματικούς και οργάνωσε υπερσύγχρονο στρατό.

    Σύντομα ο δαιμόνιος πασάς της Αιγύπτου αισθάνθηκε αρκετά ισχυρός, ώστε να διανοηθεί να γίνει Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη. Ακολούθησε, λοιπόν, πολιτική επέκτασης της εξουσίας του, με σκοπό να υποκαταστήσει την Οθωμανική αυτοκρατορία. Το 1822 άρχισε επεκτατικούς πολέμους, καταλαμβάνοντας διάφορες οθωμανικές επαρχίες (Νουβία, Αβησσυνία κ.ά.).

    Όταν ο Οθωμανός σουλτάνος Μαχμούτ ο Β΄ είχε περιέλθει σε πλήρες αδιέξοδο λόγω της Ελληνικής Επανάστασης, ο Μωχάμετ Άλυ προθυμοποιήθηκε να τον βοηθήσει όχι από φιλανθρωπικά αισθήματα, αλλά διότι εκεί διείδε μία μεγάλη ευκαιρία: συντρίβοντας την Επανάσταση θα μπορούσε στην συνέχεια να διεκδικήσει, ως «νικητής των απίστων»,  το ίδιο το Χαλιφάτο. Έστειλε λοιπόν τον υιό του Ιμπραήμ, ο οποίος ασφαλώς δεν επρόκειτο να εξαλείψει την Επανάσταση γιά να επιστρέψει στην συνέχεια πίσω στην Αίγυπτο, αλλά γιά να διανύσει θριαμβευτικά μέσω ξηράς την απόσταση Αθήνα-Κωνσταντινούπολη.

    Εικασία; Ουδόλως. Λίγοι στην Ελλάδα γνωρίζουν ότι, το 1831, τέσσερα μόλις χρόνια μετά το Ναυαρίνο, ο Ιμπραήμ εξεστράτευσε και πάλι εναντίον του Σουλτάνου, καταλαμβάνοντας την Παλαιστίνη, την Συρία και την Μικρά Ασία. Σε απόσταση αναπνοής από την Κωνσταντινούπολη, στην Προύσα, δόθηκε σκληρή μάχη, όπου τον Ιμπραήμ σταμάτησαν τουρκικά στρατεύματα, μαζί με βρεταννικά, γαλλικά και ρωσσικά. Ένα δεύτερο Ναυαρίνο, αυτήν την φορά με την προσθήκη των Τούρκων.

    Αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν επρόκειτο να ανεχθούν την ανασυγκρότηση μίας ισχυρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον Μωχάμετ Άλυ, που θα καταργούσε την αποικιακή εκμετάλλευση του αχανούς οθωμανικού κράτους από τους Ευρωπαίους και θα άλλαζε άρδην τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

    Αυτό λοιπόν εννοούσε ο Κολοκοτρώνης, όταν έλεγε ότι «ο Θεός έβαλε την υπογραφή του στην Ελευθερία της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω».

*Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.

http://el.wikipedia.org/wiki/Ναυαρίνο.κντ.
http://www.dimos-pylou-nestoros.gr/visitor/history/mani-15-1715-1821.html

«ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΥΜΩΝ»

http://pmeletios.com/ar_meletios/agaph_elehmosynh/κντ1

Απόστολος: Β΄ Κορ. στ΄ 16-18, ζ΄1

Ευαγγέλιο: Λουκ. στ΄ 31-36

«Αγαπάτε τους εχθρούς υμών»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ Του π. Γ. Δ. Μεταλληνού

http://www.impantokratoros.gr/megas_konstantinos_sykofanties.el.aspx

Άρδην Τ. 60: Το Ερωτικό Βυζάντιο

Άρδην Τ. 60: Το Ερωτικό Βυζάντιο

http://ardin-rixi.gr/archives/1260
http://ardin-rixi.gr/?q=node/1885

Υπήρχε συμβιβασμός ερωτισμού και χριστιανισμού στο Βυζάντιο;

Ζεύγος εραστών σε κήπο. Εφυαλωμένο πιάτο (αρχές 13ου αι.) από την Κόρινθο. Κόρινθος, Αρχαιολογικό Μουσείο. (Περιοδικό «Αρχαιολογία, Μάρτιος 2009).

Υπήρχε συμβιβασμός ερωτισμού και χριστιανισμού στο Βυζάντιο;

«Σε αντίθεση με τα συνήθως θρυλούμενα για το Βυζάντιο, προκύπτει από τις πηγές ότι αυτό υπήρξε μία ανεκτική σε θέματα ερωτισμού για την εποχή του κοινωνία, η οποία κατόρθωνε να συνδυάζει την πνευματικότητα και τη λατρεία προς το θείον με τον εγκόσμιο έρωτα, διαμορφώνοντας το γνώριμό μας «συναμφότερον» μεταξύ ερωτισμού και ορθοδοξίας.» Διαβάστε να δείτε ποια διακεκριμένη πανεπιστημιακός υπογράφει το κείμενο αυτό σε μία περισπούδαστη μελέτη της!..

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι, όταν μιλάμε για έρωτα (1) ή ερωτισμό (2), ο νους μας ανατρέχει ε κάποια στοιχεία που έχουνννα κάνουν μονάχα με την ερωτική πράξη. Κι όμως!.. Ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, οι Στωικοί, ο Πλούταρχος είδαν τον έρωτα από πνευματικότερη, θεωρητικότερη άποψη απ' ότι οι περισσότεροι απ' τους φιλοσόφους της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας, που έβλεπαν τον έρωτα κυρίως απ' τη φυσική του πλευρά.
Οι χριστιανοί, και ιδιαίτερα ο Παύλος, θ' αντιτάξουν στον έρωτα την αγάπη - φιλανθρωπία που, ενώ αποβλέπει στο Θεό, δεν ξεχνά τον πλησίον.
Με το πέρασμα των αιώνων διαμορφώνονται δύο κύριες αντιλήψεις για τον έρωτα. Οι κύριοι εκφραστές της πρώτης αντίληψης είναι ο Μάρκος Αυρήλιος, ο Σπινόζα, ο Ντεκάρτ κ.ά., όπου θεωρούν τον έρωτα πάθος και πρέπει πάντα το πάθος να κυριαρχείται απ' το λογικό. Στη δεύτερη αντίληψη, που τη συναντάμε στους μυστικούς, όπως ο Πλωτίνος, ο Άγιος Αυγουστίνος, ο Άγιος Ιωάννης του Πασκάλ, κάθε αγάπη διέπεται από την αγάπη του Θεού.
Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Φρόιντ επιχείρησε ν' αναλύσει τον έρωτα στα συστατικά του στοιχεία. Ο Φρόιντ, λοιπόν ορίζει "τον αληθινό έρωτα" σαν σύνθεση των καθαυτό σεξουαλικών ορμών και των "τρυφερών αισθημάτων" που εμφανίζονται ως συνέπεια της απώθησης των σεξουαλικών ορμών της πρώτης παιδικής ηλικίας. Έτσι, ο έρωτας είναι μία σύνθετη περίπλοκη και βασική κλίση της ανθρώπινης ύπαρξης που επιδρά στις ιδιότητες και ικανότητές μας, όπως κι αυτές με τη σειρά τους επιδρούν και αντιδρούν στην κλίση αυτή.

Τι λέει η πανεπιστημιακός κ. Μαρία Καμπούρη – Βαμβούκου

Μια περισπούδαστη μελέτη για τον ερωτισμό σε σχέση με το Βυζάντιο είδε το φως της δημοσιότητας στο περιοδικό «Αρχαιολογία» (Τεύχος 110,Μάρτιος 2009), Μία μελέτη την οποία υπογράφει η διακεκριμένη Ελληνίδα πανεπιστημιακός κ. Μαρία Καμπούρη – Βαμβούκου. Περιληπτικά, λοιπόν, το επιστημονικό αυτό κείμενο έχει ως εξής:

Η περισπούδαστη μελέτη της διαπρεπέστατης Ελληνίδας πανεπιστημιακού κ. Μαρίας Καμπούρη – Βαμβούκου, Αναπληρώτριας Καθηγήτριας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τίτλο: «Ερωτισμός και Βυζάντιο», που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Αρχαιολογία» τον Μάρτιο του 2009.

Ερωτισμός και Βυζάντιο
Μαρία Καμπούρη-Βαμβούκου

Χριστιανισμός και ερωτισμός είναι δύο έννοιες που δύσκολα συμβιβάζονται μεταξύ τους. Ο χριστιανισμός θεωρούσε τη σωματική έλξη, την ηδονή, την απόλαυση απαγορευμένες ακόμη και στα πλαίσια του γάμου, ο οποίος ως θεσμός έπρεπε να εξυπηρετεί κυρίως τη διαιώνιση του είδους και κατά δεύτερο λόγο να αποτελεί νόμιμη διέξοδο στις σεξουαλικές ορμές.
Η Εκκλησία από την πρώιμη περίοδο έκανε τα πάντα για να εξουδετερώσει τον ερωτισμό. Στην προσπάθειά της κατέφυγε σε υπερβολές, χωρίς να καταφέρει να απαλλαγεί από συμπεριφορές στον σεξουαλικό τομέα που αντιστοιχούσαν περισσότερο στην ανθρώπινη φύση παρά σε ασκητικούς και εκκλησιαστικούς κανόνες.
Ο ερωτισμός από την άλλη, προσπάθησε να υπερβεί τις αντιστάσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας μέσα από τη λογοτεχνία και την πραγματική ζωή. Η ερωτική λογοτεχνία βοηθά να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους οι Βυζαντινοί εξέφραζαν τις αντιλήψεις τους για τον έρωτα. Την εικόνα αυτή συμπληρώνουν οι διάφορες νομοθετήσεις για την γενετήσια ηθική, οι Βίοι των αγίων και κάθε είδους ψυχωφελή κείμενα που απέβλεπαν στη νουθεσία των πιστών.
Το Κράτος, και περισσότερο, η Εκκλησία, θέλησαν να ελέγξουν τη δημόσια και ιδιωτική ζωή. Στους νόμους και τους εκκλησιαστικούς κανόνες καταγράφονται ποικίλου τύπου αμαρτήματα της σάρκας που αποτελούν χωριστές κατηγορίες αξιόποινων πράξεων.
Σε αντίθεση με τα συνήθως θρυλούμενα για το Βυζάντιο, προκύπτει από τις πηγές ότι αυτό υπήρξε μία ανεκτική σε θέματα ερωτισμού για την εποχή του κοινωνία, η οποία κατόρθωνε να συνδυάζει την πνευματικότητα και τη λατρεία προς το θείον με τον εγκόσμιο έρωτα, διαμορφώνοντας το γνώριμό μας «συναμφότερον» μεταξύ ερωτισμού και ορθοδοξίας. (3)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. έρωτας και έρως, ο (AM έρως• Α επικ. και λυρικός τ. έρος)• 1. έντονη συναισθηματική έλξη στην οποία συνυπάρχει και πόθος για σαρκική επαφή (α. «κλεφτά την πάτασσε του έρωτ’ η οδύνη», Ερωτόκρ.• β. «έρως εις αυτόν της γυναικός εσέβην», Καλλίμ.• γ. «...ως ταύτης πόθω πόλις δαμείη πάσα, κουχ η Λυδία πέρσειεν αυτήν, αλλ’ ο τήσδ’ έρως φανεείς»• γιατί η πόλη θα υποταχθεί απ τον πόθο γι’ αυτήν και δεν θα την κυριέψει η Λυδία, αλλά ο Έρωτας του Ηρακλή γι’ αυτήν, για την Ιόλη, Σοφ.)• 2. ο θεός Έρως• 3. θερμή αγάπη, αφοσίωση σε κάποιον (α. «έρωταν είχεν περισσόν ως δια την ποθητήν του και δια την μητέραν του και δια τους αδελφούς του», Διγεν. Ακρ.• β. «έρως λέγεται, ω ουδείς επαισχύνεται, όταν μη κατά σαρκός γένηται αυτού η τοξεία»• λέγεται έρωτας, για τον οποίο δεν ντρέπεται κανείς, εφόσον η έλξη δεν είναι σαρκική, Γρηγ. Νυσσ.)• 4. αφοσίωση, προσήλωση σε ιδανικό, σε καθήκον κ.λπ. (α. «αγάπη κι έρωτας καλού τα σπλάχνα τους τινάζουν», Σολωμ.• β. «υποδεικνύων τον μισθόν της γνώσεως εις έρωτα αυτής τους συνετούς εκκαλείται»• υποδεικνύοντας την αμοιβή της γνώσης κάνει έκκληση στους συνετούς να την ερωτευθούν, Κλημ. Αλ.)• 5. ισχυρή επιθυμία για κάτι, πόθος να αποκτήσει η να κρατήσει στην κατοχή του κάποιος κάτι («α. έχει έρωτα για το χρήμα» η «με το χρήμα»• β. «έρως χρημάτων»)• 6. το αντικείμενο του έρωτα, ο,τι αγαπάει υπερβολικά κάποιος (α. «το θέατρο είναι ο έρωτάς του»• β. «απροσίκτων δ’ ερώτων οξύτεραι μανίαι»• είναι οξύτερες οι μανίες που προκαλούν οι απελπισμένοι έρωτες, ο πόθος για κάτι ακατόρθωτο, Πινδ.)• || (μσν.-νεοελλ.) 1. η ερωτική πράξη, η σαρκική επαφή (α. «έκανε έρωτα μαζί της» β. «ερώτων δε μυστήρια ερυθριώ του λέγειν», Διγεν. Ακρ.)• 2. ερωτική σχέση, ερωτικές περιπέτειες (α. «με τους έρωτές της κατάστρεψε το σπίτι της»• β. «έρωτας ανιστοράται και την αρπαγήν της κόρης», Διγεν. Ακρ. || (νεοελλ.) (φρ.) «πλατωνικός έρως» η «έρωτας για κάποιον η κάποια»• ερωτική προσήλωση, συναισθηματική αφοσίωση χωρίς σαρκικές σχέσεις• || (αρχ.-μσν.) 1. η αγάπη του θεού προς τον άνθρωπο («αυτόν έπεμψεν τον Υιόν• ανηρέθη και ούτος ελθών, και ουδέ ούτως έσβεσε τον έρωτα αλλ’ ανήψε μειζόνως»• έστειλε στη γη τον ίδιο τον γιο Του• τον σκότωσαν κι Αυτόν οι άνθρωποι, αλλά ακόμη και τότε δεν έσβησε την αγάπη για τους ανθρώπους αλλά τη φούντωσε ακόμη περισότερο, Ιωάνν. Χρυσ.)• 2. η αγάπη του ανθρώπου, η αφοσίωση στον θεό και στους αγίους («τρωθείσα τω ασωμάτω και διαπύρω βέλει τού έρωτος»• πληγωμένη η ψυχή από το άυλο και διάπυρο βέλος του έρωτα• Γρηγ. Νυσσ.)• || (αρχ.) 1. υπερβολικά έντονη χαρά («έφριξ’ έρωτι, περιχαρής δ’ ανεπτάμην»)• 2 (πληθ.) οι έρωτες• η ερωτική πράξη, οι σεξουαλικές σχέσεις («ουχ όσί έρωτες», Ευρ.).
[ΕΤΥΜΟΛ. Η ήδη ομηρική λ. έρως ανήκει στα σιγμόληκτα ουσιαστικά, αναγόμενη σε αρχικό θέμα *ερασ-, το οποίο εμφανίζεται σε παράγωγα (πρβλ. ερασ-τος, εράσ-μιος και αιολ. εραννός < *ερασ-νος). Παρά την ιδιαίτερη σημασιολογική απόχρωση που έχει κάθε λ. της λεξιλογικής ομάδας με τη σημασία «αγάπη», η ιδιαιτερότητα στη σημασία κάθε λέξεως καταδεικνύεται από το γλωσσικό περιβάλλον στο οποίο απαντά κάθε φορά. Η λεξιλογική οικογένεια του «έρως» αναφέρεται, τόσο στην Αρχαία όσο και στη Νέα, μόνο στην ερωτική αγάπη, εν αντιθέσει προς τα φιλία / φιλώ / φίλος, τα οποία δηλώνουν περισσότερο τη σημασία «οικείος», αλλά και προς τα στέργω / στοργή, που αναφέρονται σε σχέσεις γονέων προς παιδιά η ανωτέρων προς κατωτέρους].
2. ερωτισμός
ο· υπερβολική επιθυμία για ικανοποίηση τού γενετήσιου ενστίκτου και επιζήτηση αισθησιασμού. [ΕΤΥΜΟΛ. Μεταφορά στα ελλ. ξεν. όρου (πρβλ. αγγλ. erotism). Η λ. μαρτυρείται από το 1894 στον Α. Γ. Μαυρουκάκη στην εφημερίδα Άστυ]. (Πάπυρος, Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσας).
3. Περιοδικό «Αρχαιολογία», Τεύχος 110, Μάρτιος 2009, Κύριο θέμα: Περί Έρωτος και Αγάπης, Σελίδες: 26-36.
 

Αναρτήθηκε: 16/07/12 20:56

http://www.sakketosaggelos.gr/Article/2848/