ΙΣΤΟΡΙΑ

Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ Συγγραφή: Γεώργιος Τερτσέτης

Τρίτη 29 Μαρτίου 2011

Πανάγος, Σ- Γεώργιος Καραϊσκάκης: Ιδού ο Έλληνας

Γεώργιος Καραϊσκάκης: Ιδού ο Έλληνας

Του Σ. Πανάγου

Οι αμόρφωτοι και πεινασμένοι αγωνιστές του '21, που σάν γίγαντες ξεσηκώθηκαν και συνέτριψαν τις τουρκικές στρατιές μέ μοναδικά τους όπλα την πίστη στην Ελλάδα και το αίμα τους, έκτος των άλλων, αποτελούν πρότυπα ανθρώπων. Διαποτισμένοι από τον Ελληνικό μύθο, μυθικοί και αυτοί στην έκφραση και λεβέντες στη συμπεριφορά, βάλθηκαν να συναγωνισθούν καί να ξεπεράσουν τους "Έλλένηδες" και "Ελληνάδες" στην ανδρεία και στην αρετή. Η αγάπη τους στη φυσική και ελεύθερη ζωή, η αστοχασιά του θανάτου, η αδιαφορία τους για το ταπεινό και εφήμερο, η ηθική τελειότητα καί η τιμή και αρετή τους, αποτελούν εξαίρετες πρώτες ύλες για τη σύνθεση μιας ολοκληρωμένης Ιδεαλιστικής Κοσμοθεωρίας εντελώς άσχετης με τα ισχύοντα υλιστικά λογοκρατικά συστήματα.

Εξαιρετική θέση μεταξύ των μυθικών μορφών του '21 κατέχει ο Καραϊσκάκης, εκφραστικό παράδειγμα λειτουργού τών αθάνατων και οικουμενικών ιδεών της Ελληνικότητας. Μεγαλωμένος στα βουνά, χωρίς γονείς και "προστάτες", μέ μοναδικούς δασκάλους και συγγενείς τή φύση και τους παλιότερους καπετάνιους, απέβη ο μεγαλύτερος "Ελληνας της εποχής του", ή ψυχή της επαναστατημένης Ελλάδας και ο τρόμος της Τουρκιάς, μα και των λογοκρατούμένων πολιτικών, που, σαν πράκτορες τής Δύσεως, είχαν έλθει μέ απόφαση να συμπιέσουν την επανάσταση ή να την περιορίσουν στά στενά όρια της Πελοποννήσου (1)

Οι σκέψεις και τα ενορμήματα του Καραϊσκάκη εκινούντο γύρω από την ελευθερία, το δίκαιο και την τιμή, όπως αυτός τα γνώρισε στον αδιάκοπο αγώνα που έκανε, για να επιβιώση και να διατηρήση τον εαυτό του, όπως η φύση τον έπλασε. Ο ωφελιμισμός και η εξουσιαστική πολιτική τον άφηναν αδιάφορο, ενώ οι πράξεις και η συμπεριφορά του ήταν προσανατολισμένες προς τήν αρετή.

Ο στρατηγός ποτέ δεν ανακατεύθηκε στη λογοκρατική πολιτική, αν και οι αντίπαλοι του έκαναν επανειλημένες προσπάθειες να τον προσεταιρισθούν: "Μιά πρώτη και κύρια αρετή είχε, ποτέ δεν πάλεψε με τον εαυτό του. Η καρδιά του πάντα αγνή, καρδιά γενναία που ξεχνάει το κακό. Δεν αδίκησε, δεν ξεδικήθηκε, δε φίλησε αχρείες ποδιές των δυνατών. Αν πάλεψε λοιπόν, ο αγώνας του ήτανε με τους άλλους, τους κακούς, όχι με τον εαυτό του. Αλλά και πάλι ποτέ δεν πήγε κυνηγώντας τον οχτρό του. Αυτό τό 'κανε στον πόλεμο. Ήξερε αδέξια να φυλάγεται απ' των κακών το χέρι κι αδέξια αποκρινότανε με χτύπημα στο χτύπημα, αλλά και πάλι σταματούσε εκεί. Το χτύπημα το παραπανιστό, του αντιπάλου την καταφρόνια, το θάνατο, ποτέ δεν τα βάνε στο νου του." (2)

Με αφετηρία την ανδρεία και την τιμή ο Καραϊσκάκης διαμόρφωσε την καθαυτού δική του κοσμοθεωρία και απέβη άτρωτος απέναντι στά υλιστικά δολώματα και στις εξουσιαστικές παγίδες της Λογοκρατίας. Αν και ξεσκολισμένος από τή στρατιωτική σχολή του Αλή Πασά, του πιο δόλιου και απάνθρωπου όλων τών τυράννων της εποχής του, κατάφερε να αποφοιτήση αγνός και αμόλυντος. Διαθέτοντας ηθικοπνευματική αυτάρκεια, μπορούσε νά μεταβάλλεται πότε σε άγγελο — για τους φίλους του, και πότε σε δαίμονα τρομερό — για τους εχθρούς του. Είχε τη δύναμη να αναγνωρίζη τα σφάλματά του, να υποκλίνεται μπροστά στο δίκαιο και στην αλήθεια και να μένη πιστός στην ιδέα της Ελευθερίας, στην οποία προσέφερε όλες τίς δυνάμεις του. Προσηλωμένος αυστηρά στό χρέος του αυτό απέβη ό Καραϊσκάκης "μέγας ανήρ", ο "σωτήρ της εποχής του", κατά που παρατηρεί ο Κάρλαιλ,(3) και "τό τελευταίο όργανο της Θείας Προνοίας προς απελευθέρωσιν της Ελλάδος", κατά τό Ν. Δραγούμη. Ο Αλή Πασάς, που ενωρίς διέγνωσε τις ικανότητες του Καραϊσκάκη, του συγχωρούσε κάθε αταξία και λιποταξία, για να επιτύχη τον προσεταιρισμό του.(4)

Αντίθετα οι λογοκράτες πολιτικοί της εποχής του, ντόπιοι και ξένοι, χρησιμοποίησαν όλα τά μέσα πού τους παρείχε η εξουσία, τη "δικαστική δολοφονία", τη δυσφήμηση και τον ηθικό εξευτελισμό, τον πολιτικό παραγκωνισμό, τις συνωμοσίες, την εξαγορά συνειδήσεων των στρατιωτών του, την προβοκάτσια και τέλος, πια, την ωμή δολοφονία, προκειμένου να απαλλαγούν από το στρατηγό πού αποτελούσε εμπόδιο για την εφαρμογή των σχεδίων τους.

Στο Αιτωλικό, ο Καραϊσκάκης, όπου κλήθηκε από τον "εκλαμπρότατο πρίγκηπα" (Αλ. Μαυροκορδάτο) στη γνωστή δίκη, δεν πήγε με τα άρματα να διάλυση το άθλιο δικαστήριο, όπως θα εύχονταν οι εχθροί του, αλλά πήγε μόνος του και μ' ένα χωρατό κατάφερε νά έξευτελίση τους μασκοφορεμένους και φρακοφορεμένους καννίβαλους πού ασταμάτητα επιζητούσαν το θάνατο του.(5)

"Ό εκλαμπρότατος, το ζυμάρι τών τούρκων, (...) κατάτρεχε τον Καραϊσκάκη να τον καταδικάση εις θάνατον. Χαζίρι τ' άργαλεία της δικαιοσύνης του και της αρετής του να τον πάνε εις τον Άδη, αφού γλύτωσε από τόσες πληγές και δυστυχίες όπου υπόφερε δι' αυτήνη την πατρίδα. Σκότωμα στον Καραϊσκάκη, ότι δεν είναι κόλακας του Μαυροκορδάτου, δεν είναι ποταπός καθώς εκείνοι οπού τον κολακεύουν (...). Εσύ εκλαμπρότατε, από τον καιρόν όπου κόπιασες όλο νέα πράγματα μας ήφερες. νέον φρούτον σ' εμάς τους Έλληνες, παραλυσίαν και αφανισμόν. Αν πετύχαινες νά σκοτώσης τόν Καραϊσκάκη, πού θα τον βρίσκαμε όταν η Ρούμελη γιόμωσε τουρκιά και προσκύνησαν όλοι από την καλήν σας κυβέρνησιν κι αρετή, οπού δείξετε εις την πατρίδα όλοι εσείς οι πολιτικοί; Αυτός ο τούρκος ο Καραϊσκάκης, σύναξε όλους τους οπλαρχηγούς και πήγε μαζί μ' αυτούς με τα ίδια τους έξοδα και θυσίες κι έχοντας όλην την αγάπη σ' αυτόν, πήγαν και ξαναλευτέρωσαν τήν Πατρίδα και εις την Αράχοβα και Δίστομον στήσαν πύργους μέ κεφάλια των Τούρκων". (6)

Απαλλαγμένος ο Καραϊσκάκης από υλιστικές σκοπιμότητες έθεσε σαν ανώτατο στόχο του τήν ελευθερία και το μεγαλείο της Πατρίδας. Σε αντίθεση με άλλους οπλαρχηγούς που ξεκίνησαν πάμφτωχοι και στο τέλος της επαναστάσεως βρέθηκαν πάμπλουτοι, ο Καραϊσκάκης ξεκίνησε τον αγώνα με πολλά λεφτά και απέθανε φτωχός.

"Διότι θαυμαστή ήτο ή του ανδρός αφιλοκέρδεια. Όχι οτι δεν ηγάπα τα χρήματα. Ερωτηθείς πότε τι απήλαυσεν εις τον κόσμον τούτον, άπήντησεν δια του εξής τριστίχου:

Νέος υπανδρεύθηκα. ωραίαν γυναίκα πήρα.
Ζεύκια πολλά ετράβηξα, δόξαν μεγάλην ηύρα.
Και γρόσια εκαζάντησα, όσα μου ήτον χρεία.

Και τωόντι εν αρχή της εκστρατείας, είχεν έτι περιουσίαν αξιόλογον, άλλά, λέγει ό Άγγλος ιστορικός Γόρδων, όστις υπηρέτησεν υπ' αυτόν και τον εγνώρισεν εκ του σύνεγγυς, αποθανών δεν κατέλιπεν ειμή πολλά ολίγα χρήματα, διότι καθ' όλην την έκστρατείαν δεν έπαυσεν αφειδώς παρέχων εις αυτήν εξ ιδίων." (7)

Πράγματι ό Καραϊσκάκης "τότε είχε ψωμί" όταν είχαν και οι αγαπητοί Έλληνες. Η κλίνη του ήτον κλίνη απλού στρατιώτου, πρωταγωνιστής, επαρουσιάζετο και την τιμήν του αγώνος όλην την άπέδιδεν εις άλλους." (8)

Γεννημένος στρατιώτης ανοιχτόκαρδος καί πλούσιος στη ψυχή, αντιοικονομιστής και αντιωφελιμιστής όπως ήταν, κέρδιζε την εκτίμηση και το σεβασμό των στρατιωτών και για το ότι ήξερε να συμπεριφέρεται αναλόγως στον καθένα και άνάλογα με την κάθε στιγμή, με γνώμονα του το δίκαιο και ποτέ τις προσωπικές του διαθέσεις. Στα παλληκάρια του που διακρίνονταν στις μάχες, στους Έλληνες του, απέδιδε χίλιες δυο τιμητικές διακρίσεις και τους φιλοδωρούσε με μπιστόλες καί φλουριά. Με καμάρι τους παρουσίαζε στους άλλους αξιωματικούς, προβάλλοντας τους σαν παράδειγμα προς μίμηση. Αντίθετα, τους αχρείους και δειλούς τους γελοίοποιούσε και τους καταξευτέλιζε, αποκαλώντας τους "σαπιοκοιλιές", "ψοφίμια" και άλλα παρατσούκλια, τα οποία ο κόσμος χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα.

Το στράτευμα του Καραϊσκάκη, που κατά καιρούς ξεπέρασε τις δέκα πέντε χιλιάδες, ήταν αποκλειστικά δημιούργημα του, καρπός της προσωπικής άξιας του, της καρτερικότητας και στρατηγικότητάς του, της μεγαλοκορδίας του, με μια λέξη της ανθρωπιάς του. Η διάλυση του, αμέσως μετά το θάνατο του στρατηγού και η αυτοκαταστροφή του, αν μη τι άλλο, βεβαιώνουν την αλήθεια αυτή.

"Όλοι Αξιωματικοί τε και Στρατηγοί δεν εφοβούντο, δεν ευλαβούντο μήτε έθνος, μήτε Διοίκησιν, μόνον τον Καραϊσκάκην εφοβούντο και έτρεμον. Εν ταυτώ όμως και τον εσέβοντο και τον ηγάπων. Η Ελλάς άλλον αξιώτερον Αρχηγόν και φρονιμώτερον δεν εγνώρισεν παρά τούτον και εις τα πολεμικά και εις το να διοική στρατεύματα Ελληνικά τής Επαναστάσεως". (9)

Ανάλογος ήταν και ο σεβασμός των Τούρκων για τον Καραϊσκάκη που τον θεωρούσαν ανώτερο όλων στην ανδρεία, στην στρατηγική και στην τιμιότητα.

"Πολλά έχει διαβάσει ο καθένας σας γιά κατορθώματα που κάνουν στρατηγοί, ποτές όμως, εγώ τουλάχιστο, δεν έχω ακουστά κάτι τέτοιο: ο αρχιστράτηγος με έναν πολεμιστή να τριγυρνάει ολοφάνερα μέσα στό στρατόπεδο του οχτρού"! (10)

Ο Κιουταχής, που πάντα μιλούσε με θαυμασμό για τον Καραϊσκάκη, πίστευε ότι, αν αφηνόταν ελεύθερος και δεν εδολοφονείτο, πολύ σύντομα θα ανέβαινε στη Μακεδονία. Επέπληξε, κατά που λέγεται, αξιωματικό του κόλακα, που προσπάθησε να τον επαινέσει, μειώνοντας τόν Καραϊσκάκη, με τούτα τά λόγια: "Σώπα καταραμένε! μη μικραίνεις τη δόξα μου" (11)

Ο θάνατος του Καραϊσκάκη, γράφει ο Howe, σκόρπισε στο Ελληνικό στράτευμα την αποθάρρυνση και την απελπισία. Κι αν χρειάζεται άλλος φόρος τιμής στη μνήμη του, τον απένειμαν οι Τούρκοι μέ τίς χαρμόσυνες μπαταριές τους και τις κραυγές τους, που "φανέρωναν την ευτυχία τους για το θάνατο εκείνου, που τότε φοβόνταν πιότερο απ' όλους τους τιτλούχους φιλέλληνες που αντιμετώπισαν". (12)

Θαυμαστή ήταν όμως και η καρτερικότητα του στρατηγού και η υποταγή του στον απώτερο σκοπό, που αποτελούσε γι' αυτόν η απελευθέρωση της πατρίδας του και τίποτα περισσότερο. Ενώ οι Τρικούπηδες, οι Μαυροκορδάτοι και πολλοί απο τους οπλαρχηγούς επιζητούσαν διά της Επαναστασεως να "μπαλωθούν", ο στρατηγός ευθυγράμμισε τη οκέψη και τη συμπεριφορά του προς τον σκοπό της ιδέας της Ελευθερίας. Τα αξιώματα καί οι διακρίσεις χωρίς να τον αφήνουν αδιάφορο μια καί σχετίζονται μέ τή Δικαιοσύνη, τήν αξιοκρατία, δεν έγιναν αφορμή να αποπροσανατολισθή από το σκοπό του.(13)

Στρατόπεδο Καραϊσκάκη

Οι διασπαστικές προσπάθειες τών πολιτικών, οι φαυλότητες και οι φατρίες τον άφησαν εντελώς αδιάφορο. Στο Ανάπλι εξέφρασε μέ τον καλύτερο τρόπο την ανωτερότητα του ήθους του, την καρτερικότητα και αγνότητα του, και τέλος την αμετακίνητη θέση του να μείνει πιστός στην ιδέα της Επαναστάσεως. Τους οπλαρχηγούς που κατρακυλούσαν στην αθλιότητα, απομακρυσμένοι από τους σκοπούς του '21, και ήταν έτοιμοι να αλληλοσπαραχθούν για τα μηνύμοτα και τα ψευτοδιπλώματα — δολώματα των πολιτικών και της Δύσεως, τους επανέφερε στην τάξη μέ δυό μόνο λόγια του και τα παράδειγμά του:

"Εγώ δεν ντροπιάζομαι μαζί σας, ούτε και μολεύω τα παλληκάρια μου με τις βρωμοδουλειές σας. Πόλεμο με τέτοιες σιχασιές δεν κάνω". (14)

Ο εμφύλιος αποφεύχθηκε χάρη στον Καραϊσκάκη, που παγίδευσε και τους διπλωμάτες — πολιτικούς αναγκάζοντας τους, θέλοντας και μη, να του αναθέσουν το ξαναζωντάνεμα του αγώνα στη Στερεά Ελλάδα, και ακυρώνοντας τα καταχθόνια σχέδια τους να περιορίσουν την Επανάσταση στό Μοριά. Το επιχείρημα τους ότι είναι άδειο το δημόσιο ταμείο κατερρίφθη μετά την δήλωση του στρατηγού, ότι μπορεί να κινηθή και χωρίς "παράδες και ζαϊρέδες".

"Δέν δυνάμεθα να μη θαυμάσωμεν την εξαίσιαν δύναμιν της Ελευθερίας και τον αφειδή τρόπον δι' ου αυτή ανταμείβει τους πιστούς αυτής λειτουργούς. Ουδείς των εξόχων της επαναστάσεως ανδρών, από τοσούτου ταπεινού ορμήσας σημείου, εις τοσούτον ύψος αφίκετο περιωπής". (15)

Η στρατηγικότητα και το μεγαλεπήβολο πνεύμα του Καραϊσκάκη, σέ συνδυασμό με την αμετακίνητη απόφαση του νά παραμείνη πιστός στην ιδέα της Ελευθερίας, καί η άμεμπτη συμπεριφορά του, που δέν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας, έφεραν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τους διωρισμένους πράκτορες της Λογοκρατίας, που αδυνατούσαν να πραγμοτοποιήσουν τα σχέδια, γιά τα οποία είχαν έλθει στήν Ελλάδα. Οι Άγγλοι αναγκάστηκαν να αποβάλουν τις μάσκες του "φιλελληνισμού" και να συνεργάζωνται ανοιχτά με τον Ιμπραήμ, προκειμένου νό καταπνίξουν τήν Επανάσταση. Ο πρόξενος τους στην Πάτρα Green, ήταν ο τροφοδότης των πολιορκητών του Μεσολογγίου. Ο Κόχραν, αρχιναύαρχος, ανέλαβε τη Διοίκηση του στρατού ξηράς, ένώ ο Τσώρτς, αρχιστράτηγος, έκανε κρουαζιέρες στό Σαρωνικό. Ο Φαβιέρος ανέλαβε τόν τελευταίο ρόλο του προβοκάτορα, δίνοντας παραπλανητικές πληροφορίες στον Καραϊσκάκη, όσον άφορα την κατάσταση των κλεισμένων στην Ακρόπολη.

Ο στρατηγός όμως τους ανεχόταν, παρά την αγανάκτηση του στρατεύματός του, αλλά τους ανάγκαζε κάθε φορά να εξευτελίζονται ακόμη περισσότερο, αποκολύπτοντας το βρώμικο παιχνίδι τους. (16) Δεν το έπραξε όμως γιατί είχε αποφασίσει να γίνη άγγελος! Κάνοντας τη δήλωση αυτή στο Ζαίμη, δεν εξέφραζε μετάνοια ο Καραϊσκάκης, για εγκλήματα που δεν είχε πράξει, ούτε και έδινε καμιά υπόσχεση να φανεί καλός "Ελληνας, που πάντα ήταν. Ο στρατηγός απλούστατα, πραγμα που δεν εννόησαν οι βιογράφοι του, εξέφραζε την απόφαση του να μεταφέρη το ελεύθερο, δίκαιο και τίμιο πνεύμα της Κλεφτουριάς στον "επίσημο" χώρο της επαναστάσεως, απόφαση στην οποία έμεινε πιστός μέχρι θανάτου.

Oι ξενόφερτοι αντιλήφθηκαν πολύ καλά, ότι είνοι αδύνατη η εφαρμογή των σχεδίων τους, όσο θα ζούσε ο Καραϊσκάκης, και αφού εξάντλησαν όλα τα μέσα, έφθασαν στη δολοφονία. Η εξουσιαστική Λογοκρατία κατελήφθη από τρόμο και σύγχυση στο αντίκρυσμα ενός Έλληνα και μόνο, ενός στρατιώτη της Ελευθερίας. Το απελεύθερο πνεύμα του, η ηθικο-πνευματική αυτάρκεια του, η αυστηρή προσήλωση του στο έργο και το δίκαιο, η φιλαλήθειά του και οι αξιωκρατικές του αρχές, ώδηγούσαν σίγουρα καί ασφαλώς στή Νίκη. Oι χιλιάδες των στρατιωτών που αυθόρμητα τον ακολουθούσαν και ολοένα αυγάταιναν, η αγάπη του άμαχου κόσμου της Ελλάδας που τον Θεωρούσαν πατέρα τους, οι μανάδες που συμβούλευαν τα παιδιά touc να μοιάσουν του "νόθου γιου της καλογρηάς", αποτελούν τον ασφαλέστερο δείκτη του μεγαλείου και της ακτινοβολίας που ασκούσε ο μέγας πολέμαρχος του Ελληνισμού. Η Ελληνίδα Λευτεριά, που έφιππη στο αλογό του έπισκεπτόταν τήν Αθήνα, αν δεν εδολοφονείτο ο στρατηγός, θα κατακτούσε τον κόσμο.

Η Λογοκρατία βιάστηκε να τον δολοφονήση, γιατί στο πρόσωπο του αναγνώρισε τον ήρωα, τον ασυμβίβαστο υπηρέτη και λειτουργό της Οικουμενικής Ελευθερίας. Σαν Έλληνας ό στρατηγός δεν έκανε κανένα συμβιβασμό, αλλά και δέν συγχωρούσε καμμιά υποχώρηση και υποταγή του ατόμου. Αν και ουδέποτε ανέγνωσε τίποτα σχετικό με την Ελληνικότητα, στιγμάτισε με το χειρότερο τρόπο το ραγιαδισμό και το Ρωμμαίϊκο και έδωσε τον καλύτερο ορισμό της Ελευθερίας και του Έλληνα, που δεν καταδέχεται να ζη δούλος και αιχμάλωτος, αλλά προτιμά "μιας ώρας ελεύθερη Ζωή παρά τά σαράντα χρόνια της σκλαβιάς": (18)
"Κερατάδες! Αυτουνούς οπού αιχμαλωτίσατε ήτον εδικοί σας, ήτον Τούρκοι, ήτον Εβραίοι, διότι αυτό θά ειπή ραγιάς. Ιδού οι "Ελληνες! Αυτοί σας χέζουν και τώρα και πάντα" (19), απάντησε στους αντιπροσώπους του Κιουταχή, όταν του παρουσίασαν "επαγγελματίες" προσκυνημένους, για τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων.

Τα παλληκάρια, oι Έλληνες, δεν προσκυνούν και σαν γνώμονα έχουν το "ζην ελεύθερα ή αποθνήσκειν", που αποτελεί μετάπλαση του σπαρτιατικού "ή τάν ή επί τάς". Ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης αρνούμενος να προσκύνηση, αρνείται ταυτόχρονα και το δικαίωμα στον Τούρκο Αγά να τον αιχμαλώτιση:

"Ενδέχεται να πολεμήσωμεν μαζί, αλλά ζωντανόν δεν θε με πιάσης, αν δεν σε νικήσω". (20) Ο Καραϊσκάκης συνεπής στην πίστη αυτή πεθαίνει σαν "σφαχτάρι", κατά που εύχονταν τά παλληκάρια, (21) κι όχι σαν ψοφίμι, όπως έμπαιχτικά έλεγε. Πέθανε άγχιβατώντας με τη μοναδική θεά στην οποία πίστευσε, την Ελευθερία.

Ανάμεσα στο θορυβημένο και συγχυσμένο πλήθος, μόνο αυτός ήταν ήρεμος και ατάραχα υπαγόρευσε την απλή και λιτή διαθήκη του, γιατί ήταν ο μόνος δίκαιος, καθαρός και πιστός έναντι του χρέους.

Οι Έλληνες διαισθάνθηκαν τη δυστυχία που τους ανέμενε και στο άκουσμα του θανάτου του στρατηγού περιέπεσαν σέ πλήρη απόγνωση. Η δωρισμένη ελευθερία των "προστατών" κατάλαβαν ότι θά 'ταν πολύ χειρότερη από τη δουλεία τοϋ Σουλτάνου.

Τη μαύρη σκέψη τους αυτή επιβεβαίωναν oι υβριστικές και βεβιασμένες ενέργειες των οργάνων της Λογοκρατίας, ξένων και ντόπιων, τη στιγμή που το στράτευμα άφωνο παρακολουθούσε το ψυχορράγημα του στρατηγού. Ο Τσώρτς "διέταττε" τους Έλληνες να παραδώσουν τήν Ακρόπολη στους Τούρκους, ο Κόχραν καλούσε τους οπλαρχηγούς με φοβέρες και δολώματα να εκτελέσουν το, απαγορευμένο απ' τον Καραΐσκάκη, σχέδιο αυτοκτονίας και αυτοκαταστροφής τους (μάχη Ανάλατου), ενώ ό Φαβιέρος διακανόνιζε τους όρους παραδόσεως των Ελλήνων στους Τούρκους και τον τρόπο εξοντώσεώς τους. (22)

Ο Κόχραν βιαζόταν για να μεταβή στην Αγγλία να πεθάνη, κατά που είχε δηλώσει στο στρατηγό, μια και δεν ήρθε για να χαθή στην Ελλάδα, παρά μόνο για να την καταστρέψη, μια και "πάσα γή τάφος" δεν είναι για τους μή επιφανείς.

Η Εθνοσυνέλευση ωσαύτως της Τροιζήνας τις ίδιες στιγμές έβγαζε την παρακάτω προκήρυξη:

"Ελλάς! πένθησoν τόν πολύτιμόν σου Καραϊσκάκην! Ελληνίδες! μαυροφόρεσατε δια τον υπερασπιστήν της τιμής σας! Φιλέλληνες! Έλληνες! στρατιώται! εμβριθήσατε δια τον ανδρείον συστρατιώτη σας. Και καταβρέχοντες την ιεράν γην των κλεινών Αθηνών με τα καρδιοσταλλακτα δάκρυα σας, εκδικηθήτε το αίμα του, τιμωρήσατε τους ασεβέστατους φονείς του και σώσατε τάς Αθήνας".

Ο Καραϊσκάκης όμως δεν ήταν "υπερασπιστής της τιμής των Ελληνίδων» και της λευτεριάς της Αθήνας, αλλά υπερασπιστής της Τιμής και της Ελευθερίας, σαν Ιδεών και αξιών. (23)

***

Το 2ο έτος του πολέμου απεκατέστη Αρχηγός πληρεξούσιος της επαρχίας Αγράφων, εκεί σημαντικήν μάχην έκαμεν είς του Σοβαλάκου κατά των απερχομένων δυνάμεων του Ούμέρ πασιά Βριώνη. Σημαντικωτάτην όμως καί πολυθρύλλητος εστάθη η απόκρισις όπου έδωκεν εις τον Ρουσιτ πασιάν, αρχιστράτηγον της Πόρτας: τον μέγαν εκείνον και φοβερόν, σερασκέρην, όστις βιάζων τον Καραϊσκάκην συνεχώς με τάς διαταγάς του (μπουϊρουτιά), διά να τον προσκύνηση, έλαβε παρ αυτού τήν παρούσαν απόκρισην, αισχράν μέν και απρεπή, εις τό νά γραφθή και να εκφωνηθεί, ήρωϊκωτάτην δε και αναγκαιοτάτην.

ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΡΟΥΣΙΤ ΠΑΣΙΑ.Μου γράφεις ενα μπουϊρουτί, λέγεις νά προσκυνήσω.
κ΄εγώ πασιά μου ρώτησα τον π..... μου τον ίδιον,
κ΄αυτός μου απεκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω!
κ΄αν έλθης κατ΄επάνω μου, εύθυς νά πολεμήσω !
Εν Αιγινήϊ, Γεωργίου Γαζή, 1828

* Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε στο Μαυρομμάτι Καρδίτσας και ήταν γιος της καλόγριας Ζωής Διμισκή. Αρχικά υπηρέτησε στην αυλή του Αλή Πασά, στη συνέχεια έδρασε ως οπλαρχηγός στην περιοχή των Αγράφων και το 1826 διορίστηκε αρχιστράτηγος της Στερεάς Ελλάδας. Χάρη στη στρατηγική του ιδιοφυΐα πέτυχε σημαντικές νίκες κατά των Τούρκων (Δόμβραινα, Δίστομο, Αράχωβα) και κράτησε τον τουρκικό στρατό καθηλωμένο στην Αθήνα για μεγάλο διάστημα. Τραυματίστηκε σε αψιμαχία με τους Τούρκους στο Νέο Φάληρο και πέθανε στις 23 Απριλίου 1827, ανήμερα της γιορτής του.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΔαυλόςΨηφιοποίηση, συμπληρωματικές πληροφορίες: Macedonia Hellenic Land.Eu

Σημειώσεις
(6) Στρατηγού Μακρυγίαννη, "Απομνημονεύματα" τ. 1, σελ. 212
(7) α) Κ.Παπαρρηγόπουλος, "Απομνημονεύματα Δ. Αινιάνος" σελ. 39
β) "Η μεγαλύτερη τιμή για τη μνήμη του στέκεται πως ενώ άλλοι ένα μονάχα σκέφτηκαν, πώς να πλουτίσουν, ο Καραϊσκάκης πέθανε εξαιρετικά φτωχός" (BLAQUIERE).
(8) Σπ.Τρικούπη, "Λόγοι επικήδειοι και επινίκειοι", σελ. 43
(9) Δ. Σουρμελή. "Ιστορία των Αθηνών κατά τον υπέρ ελευθερίας αγώνα, σελ. 209
(10) Δ. Φωτιάδη, "Καραϊσκάκης", σελ. 378
(11) Δ. Φωτιάδη, ενθ.ανωτ., σελ. 495
(12) Ένθ. ανωτ., σελ. 462
(13) "Αι Αθήναι να ελευθερωθώσι, τα μέσα του στρατοπέδου να μη λείψωσι και είμαι πρόθυμος να δεχθώ οποιονδήποτε αρχηγόν διορίσωσιν" (Αινιάνος "Απομνημονεύματα", σελ. 123
(14) Εννοεί τον εμφύλιο πόλεμο
(15) Κ. Παπαρρηγόπουλος, "Η βιογραφία του Στρατηγού Γ.Καραϊσκάκη"
(16) "Βλέπω πως κακά θα τα πάμε με τους Φράγκους τούτους, φοβάμαι πως θα μας φάνε με την αβασταγιά τους" (Δ.Φωτιάδη, "Καραϊσκάκης", σελ. 436)
(17) Στρατηγού Μακρυγιάννη, "Απομνημονεύματα", τ.1. σελ. 391
(18) Ρήγας Φερραίος
(19) Κοσομούλης, "Απομνημονεύματα", Τ. 1, σελ. 309
(20) Φιλήμονος, "Δοκίμιον", τόμ. 4, σελ. 482
(21) "Καλό βόλι"
(22) "Αυτό περιμέναμε να ακούσουμε από σένα το φιλέλληνα: Εσύ θάπρεπε να μας εμποδίσεις από μια τέτοια κακή και άτιμη πράξη, αν ποτέ την αποφασίζαμε" Κριεζώτης προς Φαβιέρο (Δ.Φωτιάδη "Καραϊσκάκης", σελ. 490) ocA. 490).
(23) Πασίγνωστη ήταν η εγκράτεια του στρατηγού στα αφροδίσια και στην οινοποσία. Τόσο σαν κλέφτης, όσο και σαν στρατηγός δε βαρύνεται με βιασμό γυναίκας ή κάτι παρόμοιο, πράγμα τόσο συνηθισμένο στην εποχή του.(1) "Άπαξ δια παντός", έγραφε ο Άμπερντιν στον Κάνιγκ, "πρέπει να δηλώσω υμίν ότι ο σκοπός της Κυβερνήσεως ημών είναι ο δια παντός τρόπου περιορισμός του Ελληνικού Κράτους εις την Πελοποννοσον και τας Κυκλάδας" (Γουσταύου Χερτσβεργ. - "Ιστορία τής Ελλ. Επαναστάσεως", μετ. Π. Καρολίδου. τόμος 4. σελ. 36)
(2) Γιάννης Βλαχογιάννης, "Ιστορικά σημειώματα. τ. 2, σελ. 5
(3) Όπως αναφέρεται από τον Κωστή Παλαμά, "Άπαντα", εκδ. Μπίρη, τόμος 16ος, σελ. 340.
(4) "Τι θέλεις να σε κάμω ωρέ Καραϊσκάκη-. τόν ρωτούσε ο Αλής. "Αν με γνωρίζεις άξιο δι' αυθέντην, κάμε με αυθέντην, αν με γνωρίζεις άξιον για χουσμετιάρην, κάμε με χουσμετιάρην, αν με γνωρίζεις ανάξιον του παντός, ρίξε με εις της λίμνης των Ιωαννίνων τον αιγιαλόν", απαντούσε. (Γιάννης Βλαχογιάννης, "Ιστορική ανθολογία". αριθ.500).
(5) Ο Μαυροκορδάτος μετά την δίκη έγραψε στην Επιτροπή της Ζακύνθου: "Δυστυχώς ακόμη ζη.."

Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

Αμερικανός πρόεδρος Τζόνσον: “Γαμώ το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμα σας”!

Δημοσιεύθηκε: Δεκεμβρίου 10, 2010

Αμερικανός πρόεδρος Τζόνσον: “Γαμώ το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμα σας”!

Την περίοδο που ακολούθησε τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο αμερικανικός παράγοντας χρησιμοποιώντας ως κύριο μέσο πίεσης την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που δίνεται στην Ελλάδα με βάση το «σχέδιο Μάρσαλ», επιχειρεί να διεισδύσει σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

Οι Αμερικανοί θα προσπαθήσουν συστηματικά, και θα το επιτύχουν σε σημαντικό βαθμό, να ελέγξουν τις θέσεις κλειδιά της στρατιωτικής μηχανής. Εκατοντάδες στελέχη του στρατού εκπαιδεύονται στην Αμερική, οι αμερικάνικες χρηματοδοτήσεις μοιράζονται σε μια σειρά δημόσιους τομείς και δημιουργείται σταδιακά ένας παρακρατικός- στρατιωτικός μηχανισμός σχεδόν ανεξάρτητος από κάθε δημοκρατικό πολιτικό έλεγχο. Αυτός ο μηχανισμός θα οπλίσει αργότερα και το χέρι των δολοφόνων του Σωτήρη Πέτρουλα και του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Οι γεωπολιτικές και οικονομικές «ζώνες επιρροής», ανεξάρτητα από την ανεκδοτολογία που αναπτύχθηκε γύρω από το ζήτημα, καθορίστηκαν όπως ήταν επόμενο από τους νικητές του πολέμου Τσότσιλ και Στάλιν στη Μόσχα τον Οκτώβριο του 1944. Η Ελλάδα εντάσσεται στο ΝΑΤΟ το 1952 και στο εξής θα αποτελέσει ένα προπύργιο των Η.Π.Α. στην «άμεση από βορρά απειλή», σύμφωνα με τη ρητορική της εποχής του ψυχρού πολέμου, που δεν ήταν και τόσο ψυχρός τελικά, αφού δεκάδες πολύνεκροι και καταστροφικοί πόλεμοι έγιναν στη διάρκεια του.

Οι Η.Π.Α., αφού μας παρέλαβαν από κηδεμονία των Άγγλων την προηγούμενη δεκαετία, και μετά τη συντριβή των αριστερών ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού στο Βίτσι και το Γράμμο τον Αύγουστο του 1949, αποκτούν πλέον και με το νόμο ¨επικυριαρχικά δικαιώματα” στην Ελλάδα.

Την ίδια περίοδο στη νοτιοανατολική πτέρυγα του NATO με αφορμή την κυπριακή κρίση, οι Αμερικανοί θα δοκιμάσουν με επιτυχία την πολιτική αποτελεσματικότητα του πολυπλόκαμου μηχανισμού που έχουν στήσει επιμελώς όλο το προηγούμενο διάστημα. Οι προσδοκίες των Αμερικανών θα δικαιωθούν και η ελληνική κυβέρνηση, μετά από ένα συνδυασμό δημόσιων και παρασκηνιακών πιέσεων θα υπογράψει τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου με τις οποίες ολοκληρώνεται η πρώτη φάση της κυπριακής κρίσης.

Γύρω στα 1959 οι Έλληνες θα σταματήσουν να τρώνε με “χρυσά κουτάλια”, αφού η μαρμίτα του σχεδίου Μάρσαλ κόβεται και στο εξής η οικονομική ανάπτυξη θα περάσει στη μεταπολεμική «ιδιωτική πρωτοβουλία», βασικά στα χέρια των αεριτζήδων που αναδείχτηκαν στη διάρκεια της κατοχής και του εμφυλίου. Ανοίγει πλέον ο δρόμος για την ανεξέλεγκτη εισβολή των αμερικανικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα και σε όλη την έκταση του οικονομικού χώρου που συνδέθηκε με το «Σχέδιο Μάρσαλ». Η εξέλιξη αυτή θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό και το μεταπολεμικό οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης στη χώρα.

Στο άμεσα πολιτικό-κομματικό επίπεδο ο αμερικάνικος παράγοντας καταφέρνει επίσης να μειώσει σημαντικά τον αριθμό των πολιτικών κομμάτων: από τα 44 κόμματα που πήραν μέρος στις εκλογές του 1950 περνάμε σε 12 κόμματα στις εκλογές του 1956, για να καταλήξουμε σε μόλις 6 κόμματα στην εκλογική αναμέτρηση του 1961.

Οι ΗΠΑ ελέγχουν και με αυτό τον τρόπο την πολιτική σταθερότητα στο εσωτερικό, προωθούν με κάθε μέσο τη διαμόρφωση μεγάλων και σχετικά ελεγχόμενων κομματικών μηχανισμών και καταφέρνουν να μονοπωλήσουν σχεδόν τον ιδεολογικό και πολιτικό χώρο του κέντρου και της δεξιάς. Η δεδομένη αντιπαλότητα τους προς τις κομουνιστογενείς δυνάμεις, ή τουλάχιστον προς όσες θεωρούν τέτοιες, επεκτείνεται και στο χώρο της κεντροαριστεράς και βεβαίως στον ίδιο τον Αντρέα Παπανδρέου, όπως θα φανεί και στη συνέχεια.

Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι, προς έκπληξη πολλών, η ΕΔΑ αναδείχτηκε αξιωματική αντιπολίτευση στις εκλογές του 1958, με ποσοστό 24,4 % και εξέλεξε 79 βουλευτές. Η ΕΔΑ, ένα ευρύτερο πούμε σχήμα της αριστεράς ιδρύθηκε το 1951 ενώ το Κ.Κ.Ε. βρίσκεται επίσημα εκτός νόμου και θα νομιμοποιηθεί τελικά το 1974 επί κυβερνήσεως Κ.Καραμανλή. Οι αμερικάνικος παράγοντας και οι ντόπιοι συνεργάτες τους στο παλάτι, τα κόμματα και το στρατό, θορυβημένοι τόσο από την άνοδο της ΕΔΑ, όσο και από την λαϊκή δυσαρέσκεια που εκδηλώνεται όλο και πιο δυναμικά και ανεξέλεγκτα, θα κουρελιάσουν κυριολεκτικά το όποιο σύνταγμα της χώρας το καλοκαίρι του 1965, κατά τη διάρκεια της “αποστασίας”. Ο βασιλιάς Κωσταντίνος εξαναγκάζει σε παραίτηση τον εκλεγμένο πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, αφού αρνήθηκε να του παραδώσει το νευραλγικό υπουργείο εθνικής άμυνας.

Ακολουθεί όργιο: σχεδόν απροκάλυπτα και μέρα μεσημέρι προσφέρονται οικονομικά και πολιτικά ανταλλάγματα, η Ένωση Κέντρου διασπάται και οι “αποστάτες” ρίχνουν την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Αποχωρούν σταδιακά 45 βουλευτές της Ένωσης Κέντρου, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα πρωθυπουργός Κωσταντίνος Μητσοτάκης.

Ας περάσουμε τώρα σε ένα επεισόδιο από την ίδια περίοδο, ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο αντιμετώπιζαν οι Αμερικανοί την Ελλάδα και τους πολιτικούς της εποχής. Το καλοκαίρι του 1964, λαι ενώ στην κυβέρνηση βρίσκεται ο Γ. Παπανδρέου, ο Ελληνοκαναδός πολιτικός και συγγραφέας Φίλιπ Ντιν Τσιγάντες επιστρέφει στην αμερικανική πρωτεύουσα για να υπερασπιστεί τα ελληνικά συμφέροντα στην Κύπρο και να υποστηρίξει, περίπου, ότι η Ελλάδα μπορούσε και έπρεπε να παραμείνει συνταγματική δημοκρατία και να μη γίνει κράτος-δορυφόρος της Αμερικής, όπως συνέβη σε άλλες χώρες που είχαν αυταρχικά και ανοιχτά δικτατορικά καθεστώτα. Αφηγείται σχετικά:

“Συναντήθηκα με τον Ρόμπερτ (Μπομπ) Κένεντι. Όπως είχαμε προσυμφωνήσει, συναντηθήκαμε στο σπίτι μιας κοινής φίλης, της Μάργκαρετ Χίγκινς. της μακαρίτισσας πλέον μεγάλης δημοσιογράφου. Μείναμε μόνοι μας και του μίλησα για τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Του είπα ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν μια μετριοπαθής φιλοδυτική κυβέρνηση, που δεχόταν έντονες πιέσεις από τη Δεξιά, ενώ η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα φαινόταν να μεροληπτεί εναντίον της κυβέρνησης Παπανδρέου”.(1)

Κένεντι: «Γνωρίζω ότι οι άνθρωποι μας στρέφονται κατά του Παπανδρέου».

«Δεν μπορεί κάποιος στην Ουάσινγκτον να τους σταματήσει;», τον ρώτησα.

Κένεντι: «Ίσως. Όμως αυτός ο κάποιος θα πρέπει να πιστέψει ότι οι άνθρωποι μας στην Ελλάδα κάνουν λάθος».

Τζιγάντες: «Κάνουν λάθος».

“Αυτά είναι η άποψη σας”, μου απάντησε. “Όμως οι φάκελοι της CIA, του Πενταγώνου και του υπουργείου Εξωτερικών δεν λένε αυτό. Οι φάκελοι αυτοί λένε ότι ο Παπανδρέου και οι άνθρωποι του -φαντάζομαι ότι σε αυτούς συμπεριλαμβάνεστε και εσείς- δεν είναι αξιόπιστοι“.

-“Τι σημαίνει ότι δεν είμαστε ‘αξιόπιστοι’;”.

- “Αξιόπιστοι σύμμαχοι, φαντάζομαι”, μου απάντησε.

-”Τι πιστεύετε εσείς;”.

-“Μάλλον όχι. Τουλάχιστον όχι απολύτως. Όμως είχα την ευκαιρία να πληροφορηθώ για την ποιότητα των αναφορών που λαμβάνουμε από το εξωτερικό. Οι αναφορές αυτές δεν είναι καλύτερες από τους ανθρώπους που τις γράφουν, και γνωρίζω μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους”.

Στη σοβιετική γελοιογραφία της εποχής το κλασικό καπιταλιστικό γουρούνι γκρεμίζει με το δολάριο-ρόπαλο τους συνοριακούς φράχτες και τα ταμπελάκια με την ένδειξη"κυριαρχία".

- “Υπονοείτε -σχεδόν ισχυρίζεστε- ότι είναι λανθασμένες οι αναφορές από την Ελλάδα που υποστηρίζουν ότι ο Παπανδρέου δεν είναι αξιόπιστος;”.

- “Όχι ακριβώς”, μου απάντησε ο Ρόμπερτ Κένεντι. “Όταν λέω ότι γνωρίζω τους ανθρώπους που γράφουν τις αναφορές, υπονοώ ότι γνωρίζω μερικές από τις προκαταλήψεις τους. ‘Έχουν σταδιοδρομήσει στην Ελλάδα. Ξεκίνησαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και βοήθησαν τους ‘Έλληνες να νικήσουν τους κομμουνιστές αντάρτες. Οι ίδιοι Αμερικανοί -ή τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς- βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα γράφοντας αναφορές. Εξακολουθούν να βλέπουν την Ελλάδα υπό το πρίσμα του αγώνα εναντίον των κομμουνιστών. Εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα: το φιλοκομμουνιστικό και το αντικομμουνιστικό”.

-Τζιγάντες: “Μα αυτό δεν είναι αλήθεια”.

«Εσείς λέτε ότι δεν είναι αλήθεια”, μου είπε ο Ρόμπερτ Κένεντι. Όμως ο όγκος των στοιχείων στους φακέλους μας -φακέλους που συσσωρεύτηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια- δείχνει τόσο σε μένα όσο και σ’ οποιονδήποτε άλλο διαβάσει τους φακέλους ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες Ελλήνων: αυτοί που ανήκουν στη Δεξιά και με τους οποίους έχουμε συνεργαστεί και στους οποίους μπορούμε να βασιστούμε, και οι υπόλοιποι, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν ένα δυνητικό κίνδυνο. Αυτό που εννοώ είναι ότι, αν θέλετε οι Αμερικανοί στην Ελλάδα να σταματήσουν να ευνοούν τη Δεξιά, το έργο σας θα είναι δύσκολο. Θα πρέπει να πείσετε τον Λίντον ότι εσείς, ένας ξένος, έχετε δίκιο και ότι μεγάλος αριθμός Αμερικανών κάνουν λάθος. Θα πρέπει να βρείτε έναν Αμερικανό να μιλήσει εκ μέρους σας, κάποιον τον οποίο ο Λίντον εμπιστεύεται στις εξωτερικές υποθέσεις”».

Ο Ελληνοκαναδός φίλος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ αφηγείται ακόμη ότι η δημοσιογράφος Μάργκαρετ Χίγκινς του μετέφερε μια συζήτησή της με τον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον, ο οποίος της είχε αναφέρει ότι ο Παπανδρέου «είχε προδώσει την Αμερική». Ο αμερικανός πρόεδρος, σύμφωνα με τη Χίγκινς, είπε:

«Δεν δώσαμε σε αυτό τον μπάσταρδο την αμερικανική υπηκοότητα;

Ήταν Αμερικανός πολίτης, με όλα τα δικαιώματα και τα προνόμια. Ορκίστηκε πίστη στη σημαία. Και αποφάσισε να ξαναγίνει ‘Έλληνας. Δεν μπορείς να εμπιστευτείς έναν άνθρωπο που παραβιάζει τον όρκο πίστης του στη σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών».

Ο Τσιγάντες στη διάρκεια της συζήτησης που είχε ο ίδιος με τη δημοσιογράφο Χίγκινς άκουσε την τελευταία να λέει:

«Ο φίλος σου δεν μου μοιάζει για κομμουνιστής, όμως οι άνθρωποι μας στην Ελλάδα λένε ότι είναι κομμουνιστής».

Ο Τζιγάντες απάντησε:

«Ο δεξιός Τύπος τον χαρακτηρίζει κομμουνιστή, Μάργκαρετ. Ακόμη και μένα με χαρακτηρίζουν κομμουνιστή».

-Χίγκινς: «Οι πηγές μας δεν επικαλέστηκαν τον ελληνικό Τύπο, αλλά μερικούς από τους καλύτερους συνδέσμους τους σης ελληνικές υπηρεσίες πληροφοριών».

-Τζιγάντες: «Ποιος είναι ο καλύτερος σύνδεσμος με μια υπηρεσία πληροφοριών; Ένας χαφιές που πουλάει πληροφορίες και στα δύο μέρη, ένας άνθρωπος που σου λέει αυτό που θέλεις να ακούσεις;».

«Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι χαφιέδες», του είπε η Χίγκινς. «Είναι Έλληνες αξιωματικοί των υπηρεσιών πληροφοριών, τους οποίους έχουμε εκπαιδεύσει και στους οποίους έχουμε διδάξει όλα όσα γνωρίζουμε. Μου είπαν ότι είναι πολύ καλοί στη δουλειά τους, ότι είναι επαγγελματίες».

‘Όταν ο Τσιγάντες ζήτησε λεπτομέρειες, η Αμερικανίδα δημοσιογράφος απέφυγε να δώσει ονόματα, πιθανόν επειδή φοβήθηκε ότι ο Ελληνο¬καναδός σύμβουλος δεν θα κρατούσε το μυστικό. Ο τελευταίος επικοινώνησε αμέσως με τον Ρόμπερτ Κένεντι και του είπε:

«Στην Ουάσινγκτον φτάνουν κάθε είδους αβάσιμες πληροφορίες. Οι άνθρωποι σας στην Ελλάδα παρουσιάζουν ως κομμουνιστές τους Έλληνες που συμπαθούν τον Ανδρέα Παπανδρέου. Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να παραπλανηθούν από λανθασμένες πληροφορίες που έρχονται από την Ελλάδα».

«Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Ο Λίντον δεν πρόκειται να με ακούσει», απάντησε ο Ρόμπερτ Κένεντι.

-Τζιγάντες: «Υπάρχουν όμως άνθρωποι που εργάζονταν για τον αδελφό σας και τώρα εργάζονται για τον Τζόνσον. Ίσως αυτοί να σας ακούσουν».

«Και πώς μπορώ να ξέρω ότι δεν προσπαθείτε να με παραπλανήσετε;», ρώτησε ο Ρόμπερτ Κένεντι.

-Τζιγάντες: «Νόμιζα ότι με εμπιστευόσασταν».

«Σας εμπιστευόμουν ως δημοσιογράφο. Μπορώ να σας εμπιστεύομαι και τώρα που εργάζεστε για την ελληνική κυβέρνηση;».

«Όντως εργάζομαι για την ελληνική κυβέρνηση, κύριε Κένεντι. Και η κυβέρνηση αυτή δεν είναι παράλογη. Δεν είναι κομμουνιστική. Δεν είναι αντιαμερικανική. Απλώς θέλει μεγαλύτερη αξιοπρέπεια σης σχέσεις της με την Αμερική. Ούτε καν διανοούμαι να σας απειλήσω ότι η Ελλάδα θα στραφεί στη Ρωσία αν οι Αμερικανοί συνεχίσουν να μας αντιμετωπίζουν με το σημερινό τρόπο. Είμαστε φίλοι και σύμμαχοι σας. Θα παραμείνουμε σύμμαχοί σας. Θα ήθελα να παραμείνουμε και φίλοι σας».

«Δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Λυπάμαι», είπε ο Ρόμπερτ Κένεντι.

Ο Τσιγάντες αναφέρει ακόμη ότι στις 15 Ιουλίου 1965 ο βασιλιάς Κωνσταντίνος εξανάγκασε σε παραίτηση την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Μετά από μερικές μέρες, του τηλεφώνησε ξανά η Μάργκαρετ Χίγκινς. Λέει ακόμη η τελευταία ότι ο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος και άλλοι “με τον έναν ή τον άλλο τρόπο “συνδέονται με τις (σ.σ. αμερικάνικες) υπηρεσίες πληροφοριών”.

«Σου ζητώ συγνώμη που δεν σου είπα αυτό που ήξερα την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε. Ήθελα να σου αναφέρω τρία ονόματα: Παπαδόπουλος, Μακαρέζος και Ρουφογάλης. Είναι Έλληνες αξιωματικοί που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνδέονται με τις υπηρεσίες πληροφοριών. Είναι οι πιo πολύτιμες πηγές μας στην Ελλάδα. Αν στο είχα πει, ίσως ο πρωθυπουργός σας να είχε κάνει κάτι».

Ο Λίντον Μπέινς Τζόνσον (αγγλ. Lyndon Baines Johnson) ήταν Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ επί προεδρίας Τζον Κέννεντυ. Μετά τη δολοφονία του τελευταίου, στις 22 Νοεμβρίου 1963, ανέλαβε ως ο 36ος Πρόεδρος της χώρας. Συχνά αναφέρεται στα αγγλικά με τα αρχικά του ονόματός του LBJ. Γεννήθηκε στο Τέξας στις 27 Αυγούστου 1908 και πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1973. Νίκησε στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1964 τον υποψήφιο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος Γκολντγουόκερ με μεγάλη διαφορά. Στις εκλογές του 1968 αποσύρθηκε και δεν έθεσε υποψηφιότητα. Πηγή: Βικιπαίδεια./ φωτό: artcom

Είχαν προηγηθεί οι ύβρεις του Τζόνσον για τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Ανδρέα, επειδή ο τότε πρωθυπουργός αρνήθηκε να αποδεχτεί τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ακολούθησε η συνάντηση του Έλληνα πρέσβη Αλεξάνδρου Μάτσα με τον Τζόνσον, κατά την οποία ο πρώτος εξήγησε ότι η όποια συμφωνία πρέπει να περάσει από την ελληνική Βουλή. Του είπε λοιπόν ο Αμερικανός πρόεδρος:

«Τότε ακούστε με καλά, κύριε πρέσβη. Γαμώ το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμα σας. Η Αμερική είναι ελέφαντας. Η Ελλάδα είναι ψύλλος. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δύο ψύλλοι συνεχίσουν να ενοχλούν τον ελέφαντα, ίσως ο ελέφαντας να τους χτυπήσει με την προβοσκίδα του, να τους χτυπήσει για τα καλά».

-Μάτσας: «Θα μεταφέρω τις απόψεις σας στον πρωθυπουργό. Όμως σας είπα ήδη ποια θα είναι η απάντηση του πρωθυπουργού: η Ελλάδα είναι δημοκρατία. Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να εναντιωθεί στη βούληση του Κοινοβουλίου».

-Τζόνσον: «Επιτρέψτε μου να σας πω ποια θα είναι η απάντησή μου αν ο πρωθυπουργός σας μου απαντήσει αυτά που μου είπατε», τόνισε ο Τζόνσον. «Ποιος νομίζει ότι είναι, σε τελική ανάλυση; Δεν χρειάζομαι έναν δεύτερο Ντε Γκολ. Δίνουμε πάρα πολλά δολάρια στους Έλληνες, κύριε πρέσβη. Αν ο πρωθυπουργός σας αρχίσει να μου κάνει κήρυγμα για τη δημοκρατία, το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμα, ίσως αυτός, το Κοινοβούλιο του και το Σύνταγμά του να μη διαρκέσουν για πολύ».

Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστά: με τις ευλογίες των ΗΠΑ η χούντα των συνταγματαρχών θα προλάβει τη χούντα των βασιλικών αξιωματικών και οι εκλογές που είχαν προκηρυχθεί για το Μάιο του 1967 δε θα γίνουν ποτέ. Ομάδα συνταγματαρχών με επικεφαλής τον πράκτορα της CIA συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο συνωμοτεί και επιβάλλει πρώτη στρατιωτικό νόμο τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου του ίδιου έτους.

Η “προβοσκίδα του ελέφαντα” κατέλαβε σχεδόν τη μισή Κύπρο.

(1) Τ0 απόσπασμα είναι από το βιβλίο των Μιχάλη Ιγνατίου και Μάριου Ευρυβιάδη «CIA-O Απόρρητος Φάκελος του Ανδρέα» που κυκλοφορεί από τον Εκδοτικό Οργανισμό Λιβάνη και το Μetropolis, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ο κόσμος του Επενδυτή. Την αφίσα για το σχέδιο Μάρσαλ και τη σοβιετική γελοιογραφία τα βρήκα ΕΔΩ. Tη φωτογραφία του προέδρου την πήρα από το artcom.

Πηγή: http://eranistis2.wordpress.com/2010/12/10

Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Pontus - the Genocide from IGN on Vimeo.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ- ΔΙΟΛΚΟΣ (Τάσιος, Μήκας, Πολύζος)

ΔΙΟΛΚΟΣ ΓΙΑ 1500 ΧΡΟΝΙΑ from IGN on Vimeo.

Ένα αξιοθαύμαστο τεχνικό επίτευγμα της αρχαίας Ελλάδας –μεταφορά πλοίων ανάμεσα στον Σαρωνικό και τον Κορινθιακό κόλπο δια ξηράς κατά μήκος του Ισθμού της Κορίνθου, τότε που δεν υπήρχε ο πορθμός

Μια ζωντανή προσομοίωση-περιγραφή (Animation) του επιτεύγματος από τους Θ.Π. Τάσιο, Ν. Μήκα, Γ. Πολύζο, η οποία απέσπασε δύο διεθνή βραβεία: (i) Βραβείο καλύτερης ταινίας αναφερόμενης στην αρχαιότητα στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Κύπρο (Νοέμβριος 2009), και (ii) Βραβείο καλύτερης εκπαιδευτικής ταινίας στην 8η Διεθνή Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας του Μεσογειακού Χώρου στην Αθήνα (Μάιος 2010διεθνή βραβεία.

http://vimeo.com/user2984755

Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

ΑΝΔΡΕΑΔΗ ΓΙΑΓΚΟΥ - «Αρχαία» θεματικά πάρκα στην Τουρκία και βρετανικό «χιούμορ»

Του ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ

Με τον τίτλο «Οι μουσουλμάνοι Πόντιοι που μιλούν «ρωμέικα»», η κυρία Ιωάννα Νιαώτη δημοσίευσε στην «Ε»* της Τρίτης 4 Ιανουαρίου ένα άρθρο βασισμένο σε δημοσίευμα της αγγλικής «Ιντιπέντεντ»**. Το δημοσίευμα μας πληροφορεί ότι η γλωσσολόγος κ. Ιωάννα Σιταρίδου, λέκτωρ του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, ανακάλυψε «την πιο... στενή ζωντανή συγγενή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας». Με το κατάλληλο ανάλαφρο ύφος, η αγγλική εφημερίδα προσθέτει ότι «αν (οι κάτοικοι της περιοχής αυτής του τουρκικού Πόντου) φορούσαν χιτώνες και σπούδαζαν τους κλασικούς, θα μπορούσαν να ανοίξουν ένα θεματικό πάρκο αρχαίας Ελλάδας και να κάνουν ευτυχισμένους τους καθηγητές κλασικών σπουδών σε όλο τον κόσμο».

Αυτό που θα σχολιάσω εδώ δεν είναι οι έρευνες της κ. Σιταρίδου, των οποίων τη διατύπωση στο πρωτότυπο για την ώρα αγνοώ, αλλά το δημοσίευμα του «Ιντιπέντεντ» με τις όποιες παραδηλώσεις του σε μια εποχή όπου τα Μέσα επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τόσο την επιστημονική έρευνα καθαυτήν, στο επίπεδο π.χ. των χρηματοδοτήσεων, όσο και την εκλαϊκευμένη της εικόνα και τον πολιτικό της αντίκτυπο. Το πρώτο ζήτημα που εγείρει το δημοσίευμα είναι επιστημονικό:

Οπως ήδη γνωρίζουν, όχι μόνον πολλοί ενδιαφερόμενοι στην Ελλάδα, αλλά και η διεθνής επιστημονική κοινότητα, η περίπτωση των ελληνόφωνων μουσουλμάνων Ποντίων της μαυροθαλασσίτικης περιοχής του Οφ έχει μελετηθεί εδώ και καιρό.

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια ο Ομέρ Ασάν, νέος Τούρκος εθνολόγος, λόγιος και φωτογράφος, εξέδωσε το βιβλίο του «Pontos kulturu», το οποίο μεταξύ άλλων περιείχε την πολύτιμη πρώτη παγκοσμίως καταγραφή του λεξιλογίου και της γραμματικής των «Οφιτών», Ποντίων Ρουμ. Το βιβλίο μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα ελληνικά («Ο πολιτισμός του Πόντου», εκδόσεις «Κυριακίδη»), με πρόλογο του καθηγητή Νεοκλή Σαρρή, ενώ παρουσιάστηκε διθυραμβικά και από τον ομότιμο σήμερα καθηγητή της Γλωσσολογίας της Οξφόρδης κ. Πίτερ Μάκριτζ, με τον οποίο έχει συνεργαστεί η κυρία Σιταρίδου. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, οι κάτοικοι του Οφ, που σήμερα έχουν τουρκική συνείδηση, κρατούν, ιδίως οι γεροντότεροι, τη μνήμη μιας καταγωγής από τους Ρουμ, λέξη που στην περίπτωση αυτή δηλώνει τους Ελληνες. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι πολλά ακόμα μένουν να μελετηθούν, αλλά η αναφορά στο πρωτοπόρο έργο του Ασάν είναι περισσότερο από επιβεβλημένη από άποψη δεοντολογίας, σε οποιονδήποτε ασχολείται με το θέμα.

Το δεύτερο ζήτημα είναι όχι απλώς γλωσσολογικό, αλλά πιο σωστά γλωσσικό, με την έννοια ότι η γλώσσα είναι όχι μόνον γλωσσολογικό, αλλά και πολιτισμικό και ακόμη πολιτικό ζήτημα. Ο εντοπισμός του «γλωσσολογικού χρυσωρυχείου» στην περιοχή του Οφ, έστω και αν δεν αποτελεί επιστημονική πρωτοτυπία, είναι κάτι το πολύ σημαντικό και η εμφάνιση και άλλων εργασιών καλοδεχούμενη. Ωστόσο, θα είχα να παρατηρήσω ότι πριν εκτεθεί κανείς με εντυπωσιακές δηλώσεις ότι ανακαλύφθηκε η διάλεκτος που έχει τις «στενότερες» σχέσεις με την «αρχαία» ελληνική, θα ήταν πιο συνετό να προχωρήσει σε μια συστηματική αντιπαραβολή των δεδομένων του Οφ με τις άλλες διαλέκτους που έχουν πολλές συγγένειες με την αρχαία:

Αναφέρω κατά σειράν, τα τσακώνικα, τα κυπριακά, τα γραικάνικα της Κάτω Ιταλίας και, βέβαια, τα ποντιακά, ιδιαίτερα αυτά των επί αιώνες απομονωμένων -και άρα ανεπηρέαστων από την κοινή νεοελληνική- Ελλήνων Ποντίων της Κριμαίας, της Τουρκίας και άλλων περιοχών: Γλωσσικών θησαυρών που, αν είχαμε τη στοιχειώδη πολιτιστική πολιτική, θα τους μελετούσαμε επισταμένως και θα τους προβάλλαμε πολλαπλά, αντί να τους περιφρονούμε ως αναχρονισμούς που καλό θα ήταν να εκλείψουν μια ώρα αρχύτερα. Ετσι κι αλλιώς τα ελληνικά είναι μια γλώσσα με επίμονη συνέχεια: Στη διαδρομή της, όπως γράφει ο Πιερ Βιντάλ Νακέ, κάθε γενιά από τον Ομηρο ώς τον Καζαντζάκη καταλάβαινε αδιάσπαστα την άλλη και ακόμα, όπως γράφει ο Κωνσταντίνος Τρυπάνης, κάθε γενιά είχε τους δικούς της ποιητές. Για να δώσω με ένα νούμερο τη συνέχεια αυτή, θυμίζω ότι το «Ομηρικό λεξικό» του Πανταζίδη (εκδόσεις «Σιδέρη») παραθέτει περίπου 1.000 ομηρικές λέξεις, που επιβιώνουν στην κοινή λαϊκή νεοελληνική.

Το τρίτο και λεπτότερο ζήτημα είναι πολιτικό. Μια στοιχειώδης περιήγηση στο Διαδίκτυο μπορεί να πληροφορήσει οποιονδήποτε για τους διωγμούς που υπέστη από το 2002 ο Ομέρ Ασάν, εξαιτίας της δημοσίευσης του βιβλίου του στα ελληνικά, με την κατηγορία ότι, μελετώντας τον πολιτισμό και τη γλώσσα τον Οφιτών, ασκούσε «γραπτή προπαγάνδα, με σκοπό τον διαμελισμό της Τουρκίας». Το άρθρο οκτώ του τουρκικού Συντάγματος καταργήθηκε ευτυχώς το 2003 και έτσι ο ερευνητής αθωώθηκε, οι ανησυχίες ωστόσο δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι δεν έχουν εκλείψει.

Ενα στατιστικό στοιχείο είναι από την άποψη αυτή εντυπωσιακό: Η τουρκική έκδοση του βιβλίου του είχε σε σύντομο μετά την έκδοσή του διάστημα, σύμφωνα με σοβαρές πληροφορίες, φτάσει τις 4.000 αντίτυπα, αριθμό εντυπωσιακό για τα εκδοτικά δεδομένα μιας περιοχής, με πληθυσμό γύρω στις τριακόσιες χιλιάδες. Πώς όμως συμβιβάζεται το δεδομένο αυτό με το στοιχείο που παραθέτει η κυρία Σιταρίδου ότι η γλώσσα που έφερε ο Ασάν στο φως ομιλείται σήμερα από μόνον 5.000 άτομα (λίγο περισσότερους μόνον από τους αγοραστές του βιβλίου); Τι έχει συμβεί με τον υπόλοιπο πληθυσμό των Οφιτών που ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδες; Η επιφύλαξη σχετικά με τα νούμερα είναι επιβεβλημένη, αν όμως ο αριθμός 5.000 είναι κάτι παραπάνω από μια εικασία, τότε δικαιολογείται ο φόβος ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια εντυπωσιακή συρρίκνωση, που θα έπρεπε να προκαλέσει τις πιο έντονες ανησυχίες των επιστημόνων και των υπερασπιστών της παγκόσμιας άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς που περιλαμβάνει τις γλώσσες και τις ταυτότητες.

Αν σκεφτούμε τα δεδομένα αυτά και το γεγονός ότι, όπως σημείωνε παλαιότερα και ο Πίτερ Μάκριτζ, στην Τουρκία οι δηλώσεις περί σεβασμού των πολιτισμικών ταυτοτήτων διαψεύδονται από τη βίαιη και εκφοβιστική συμπεριφορά του κράτους, τότε τα ευφυολογήματα του «Ιντιπέντεντ» περί «θεματικού πάρκου αρχαίας Ελλάδας» στο Οφ μοιάζουν μάλλον με κυνική υποκρισία είτε με κακής ποιότητας βρετανικό χιούμορ. Εκτός κι αν κάποιοι ευφάνταστοι μάνατζερ στήσουν πραγματικά για λίγες μέρες ένα τέτοιο πάρκο με Τουρκοπόντιους μασκαρεμένους σε αρχαίους με χλαμύδες και μαιάνδρους, σαν ένα χάπενινγκ για όσο καιρό θα κρατά το άλλο χάπενινγκ της συνάντησης κορυφής των κ. Ερντογάν και Παπανδρέου.

*http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=239067

**http://www.independent.co.uk/life-style/history/jason-and-the-argot-land-where-greeks-ancient-language-survives-2174669.html

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/01/blog-post_8134.html#more